Een poedel met kleren aan en roze oren en staart en een baasje in een roze bloemetjes pyama...
Lekker huiselijk.
Met dank aan Reuters gallery
donderdag 29 december 2011
Dit zie je alleen in Shanghai
Een poedel met kleren aan en roze oren en staart en een baasje in een roze bloemetjes pyama...
Lekker huiselijk.
Met dank aan Reuters gallery
donderdag 15 september 2011
woensdag 6 april 2011
Reis door China, de foto's eindelijk!
Het valt niet mee om een blog bij te houden in China. Zeker niet als je zoals mij hebt gekozen voor een website die door de chinese overheid wordt gecensureerd.
Dit valt te omzeilen door gebruik te maken van een Virtual Private Network (VPN), een programma waarmee je op een buitenlandse server kan inloggen zodat je via die server naar de gecensureerde pagina's kan surfen. Natuurlijk is de chinese overheid op de hoogte van het bestaan van deze VPN's maar omdat ze niet op al te grote schaal door de chinezen worden gebruikt, en om het leven van de buitenlanders niet al te onaangenaam te maken, worden ze oogluikend toegestaan. Echter door de ontwikkelingen in het Midden Oosten (Egypte etc) waar de bevolking in opstand is gekomen tegen de "dictatoriale" leiders, hebben de chinese collega's het toezicht op het internet verscherpt om dergelijke taferelen hier te voorkomen. Dit leidde onder andere door het blokkeren van de diverse VPN's, zoals Witopia.net.
Maar voor elk probleem is een oplossing. Nadat ik contact had opgenomen met de klantenservice van Witopia, had ik instructies gekregen hoe ik de instellingen op mijn computer kon veranderen. Het was nog al een gepuzzel voor een a-techneut zoals ik, maar het is gelukt: ik sta weer in contact met de buitenwereld.
En nu kan ik dan eindelijk de foto's met jullie delen die ik heb gemaakt van mijn tour de China. Van 11 maart - 24 maart samen met Matilde, een spaanse vriendin uit Nederland hebben we in 14 dagen 5.244 km afgelegd, vier plaatsen bezocht, bij 5 hosts gecouchsurfd en natuurlijk heel veel mooie dingen gezien.
Kort samengevat was het indrukwekkend. China heeft een geschiedenis van 5000 jaar civilisatie. Terwijl Nederland als natie nog niet bestond, en op de nog niet bestaande Nederlandse bodem de Romeinen allerlei oorlogen uitvochten, werd in Xi'an een 8000 soldaten sterk Terracotta leger gebakken en gesmeden (210 voor Christus) voor de eerste keizer van China.
Kijkend naar de Grote Muur die meekronkelt over de bergen besef je ook hoeveel macht de keizers destijds hadden. Je kunt je niet voorstellen hoeveel mensen in welke omstandigheden aan de muur hebben gewerkt.
Het laatste deel van onze reis hebben we doorgebracht in het zuiden van China in de provincie Guangxi. We hadden gehoopt en verwacht in lekkere lenteachtige temperaturen onze uitstapjes te kunnen doen, maar helaas regende het twee van de vijf dagen die we er waren. Ter plekke werd ons verteld dat we midden in het regenseizoen zaten, iets wat we voren niet echt hadden uitgezocht. Maar elk voordeel heeft z'n nadeel, het was in ieder geval lekker rustig op de plattelandsweggetjes.
De foto's heb ik gezet in mijn Picassa album. Dit is de link.
(https://picasaweb.google.com/amelia.oei/ReisDoorChina02?authkey=Gv1sRgCI6ozd_VvLjW2wE#slideshow/5591983155802554114)
Veel kijkplezier!
zaterdag 19 februari 2011
Over de helft!
Hoe vaak zeggen we wel niet tegen elkaar hoe hard de tijd gaat.
Voor mijn gevoel is het westerse nieuwjaar net achter de rug, de kalender zegt echter dat we alweer halverwege februari zitten. Ik had het voornemen om een tussenevaluatie op de helft van mijn verblijf te schrijven, dat is nu iets later geworden.
Tussen kerst en chinees nieuwjaar
Na de kerstdagen heb ik mij voornamelijk bezig gehouden op welke wijze ik verder wilde gaan met chinese lessen en welk visum ik wilde aanvragen. Daarnaast had ik ook wat financiële perikelen omdat ik mijn bankpas was kwijtgeraakt (ahum, ik bedoel gerold maar dat durf ik niet toegeven). Drie weken voordat mijn visum verliep, besloot ik om verder te gaan bij ECNU, de universiteit waar ik ook het eerste semester heb gedaan. Ik had vervolgens slechts drie weken de tijd om een medische test af te laten afnemen, te wachten op het rapport, hiermee mijn visumaanvraag in te leveren en wederom wachten op het visum. Eén dag voordat ik mijn visum zou verlopen had ik er een terug, dit keer een resident permit. In de tussentijd was ik afwachting van mijn nieuwe bankpas die per aangetekende post was verzonden. De normale aflevertijd: zo'n 10 dagen, in mijn geval deed China Post er vijf weken over! Maar toen ik eenmaal mijn nieuwe visum en bankpas had, viel er een enorme last van mijn schouders, ik heb me denk ik nog nooit zo opgelucht gevoeld. Al snel volgde het chinese nieuwjaar (3 februari) en een maand wintervakantie. In deze maand waar nu drie weken van voorbij zijn, heb ik veel uitgeslapen, geprobeerd de kou te ontlopen, een japanse tv serie van begin tot eind gezien, twee boeken uitgelezen, een hoop films gezien, chinees gestudeerd, ben op yoga gegaan en heb me verdiept in chinese popmuziek. En ik ben ook nog twee dagen naar Harbin geweest om het ijsfestival te bezoeken.
Evaluatie
Hoe kan ik de eerste vijf maanden van mijn verblijf omschrijven? Spannend, vermoeiend, ontspannend, interessant, verwarrend, maar er is een woord dat voor mij de lading in alle opzichten dekt en dat is frustrerend. Het is wellicht appels met peren vergelijken maar een paar jaar geleden heb ik iets soortgellijks gedaan. Toen ben ik een jaar naar Brazilië geweest. Op een of andere manier ging de 'integratie' veel makkelijker daar. Wellicht komt het doordat ik de taal sneller onder de knie had, of doordat de Braziliaanse cultuur dichter staat bij de Nederlandse dan de Chinese, of doordat Brazilianen veel opener zijn dan chinezen, of door het weer? Hoe dan ook was het makkelijker om de Braziliaanse cultuur te ontdekken en me te verwonderen over het een en ander.
Cultuurshock? Welke?
De verwachte cultuurschok heb ik China nog niet ondervonden. De enige schok die ik heb gehad is een thermoschok, binnen twee weken van +10 graden naar - 5 graden, in een slecht geïsoleerd huis zonder verwarming. Van China kunnen we zeggen dat het echt anders dan Nederland is. Hoe anders? 60% van de bevolking is boer, er schijnen zelf nog in 40 miljoen mensen in grotwoningen te wonen, er is één politieke partij die het voor het zeggen heeft, er is grote censuur van de media, het land is enorm (9.596.961 km2), de bevolking groot, er zijn 55 etnische minderheden en 8 dialectgroepen.
Uiteraard heb ik me over zaken verwonderd, maar minder dan ik van te voren had gehoopt.
Een verklaring is de taal. Chinees is een moeilijke taal. En omdat ik hem nog beheerst zoals ik wil dat ik hem beheers, ben ik nog niet in staat om met de gewone man te praten en diens verhalen te horen. Het feit dat ik in Shanghai zit, helpt ook niet echt. In Shanghai spreekt met Shanghainees, Shanghai is niet representatief voor heel China, sommigen vinden zelfs dat Shanghai geen China is. Het is een zeer welvarende stad met goed openbaar vervoer, goede publieke voorzieningen, een levendig uitgaansleven, kunst en cultuur. De regio Shanghai (incl, twee omleggende provincies Zhejiang en Jiangsu) verdient 22% van het nationaal bruto product. Shanghai is ook multicultureel in de zin dat hier veel buitenlanders (expats) wonen en werken.
In Shanghai is het niet moeilijk om andere buitenlanders tegen te komen, het is er niet moeilijk om allerhande informatie in het engels te krijgen, kun je kiezen uit een range van winkels, kappers, schoonheidsspecialisten, restaurants, dokters waar men allemaal engels spreekt. Het leven van een expat wordt zo makkelijk mogelijk gemaakt. Op deze manier wordt je ook niet gedwongen om met chinezen om te gaan. Als je je meer wilt onderdompelen in de chinese taal en cultuur is Shanghai niet de meest geschikte plaats.
Misschien een kleine cultuurschok dan?
Uiteraard zijn er dingen die echt anders zijn en waar ik moeite mee heb. Het verkeer is er een van. Zoals ik eerder heb geschreven, stoppen auto's niet voor op zebrapaden, met groenlicht overstekende voetgangers. Brommers en fietsers fietsen op de stoep en hebben daarbij ook de brutaliteit om je af te snijden. In de rij staan kennen de mensen ook niet, of uit-een-metro-stappende mensen voor laten gaan, daar doen ze hier ook niet aan. Rochelende mensen, ik ken buitenlanders die zich hier groen aan geel ergeren. Persoonlijk vind ik dit minder erg dan niet-stoppende auto's. En zo zijn er nog meer van die dingetjes.
Wat ik echt schokerend vind, is de mate waarin in het consumisme door slaat. Het lijkt alsof het leven van de chinezen/shanghainezen maar om een ding draait: kopen. Loop op een gemiddelde zaterdagmiddag door West Nanjing road en je struikelt letterlijk over de tassen waarvan elke shopper gemiddeld 5 in elke hand met zich draagt. Het aantal shoppingmalls per km2 is hoog. De ene is nog groter dan de ander. De ene nog luxueuzer dan de ander. En er worden nog meer bijgebouwd. Op drukke kruispunten staan mensen te flyeren voor nutteloze producten of diensten.
Waar je ook kijkt, overal zijn reclame uittingen. In de lift van mijn gebouw hangen drie reclameborden en een tv scherm die continue reclame filmpjes af draait, in de bus idem dito. Vlieg met Spring airlines en je krijgt een verkoopdemonstratie tijdens je vlucht voorgeschoteld. Ook tijdens het IJsfestival in Harbin ontkwam je er niet aan. Tussen de sprookjesachtige ijspaleizen dook er af een toe een foeilelijk reclamebord op. Zou de entreeprijs gratis zijn dan had ik er wel begrip voor, een entreekaartje kostte echter 330 RMB (€ 37,-). Ik heb zelfs gehoord dat men een Starbucks in het Zomerpaleis in Beijing had toegelaten. Gelukkig werd het snel verwijderd na wat protesten. Maar het is toch waanzin dat ze het ooit hebben toegelaten. Verkopers zijn hier meedogenloze praatjesmakers die je kost wat het kost je net zolang lastig vallen tot dat ze wat aan je hebben aangesmeert.
Het consumisme is het nieuw communisme of is de religie die hier wel is toegestaan.
Wat is leuk hier?
Natuurlijk kent Shanghai ook leuke kanten. Het leukste vind ik dat je hier vele interessante mensen kan te ontmoeten. Want, zoals veel grote steden dat zijn, is Shanghai een plek waar de meest talentvolle, de meest rijke, de meest arme, de meest creatieve, de meest ambitieuze, de meest avonturelijke mensen samenkomen. Zo ben ik hier bijvoorbeeld 2e generatie chinezen uit verschillende landen tegengekomen, uit Spanje, Duitsland, Frankrijk, Canada, Australië, veel ABC's (American Born Chinese) en ook Nederlandse Chinezen. Of mensen die iets bijzonders hebben gedaan zoals een amerikaan die de hele chinese muur heeft beklommen, of een duitser die een slaapzak met armen heeft ontworpen. Ook kun je gemakkelijk aan gekopieerde, dus goedkope, films, boeken en cd's komen en is China een ideaal land voor theedrinkers zoals ik.
De laatste drie maanden
Nog maar drie maanden te gaan en dan zit mijn avontuur hier er alweer op. Wat ga in die tijd nog doen? Chinees leren blijft de voornaamste bezigheid. Elke ochtend naar de universiteit en af en toe 's middags een bijles. Verder heb ik aangeboden om een paar keer engelse les te geven aan het personeel van een restaurant hier in de buurt. Ook wil ik wat meer gaan sporten en wat chinese films bekijken. In maart zal ik ook een kleine rondreisje maken naar Beijing, Xi'an, Guilin en wie weet zal ik die grote cultuurschok ook nog meemaken.
Voor mijn gevoel is het westerse nieuwjaar net achter de rug, de kalender zegt echter dat we alweer halverwege februari zitten. Ik had het voornemen om een tussenevaluatie op de helft van mijn verblijf te schrijven, dat is nu iets later geworden.
Tussen kerst en chinees nieuwjaar
Na de kerstdagen heb ik mij voornamelijk bezig gehouden op welke wijze ik verder wilde gaan met chinese lessen en welk visum ik wilde aanvragen. Daarnaast had ik ook wat financiële perikelen omdat ik mijn bankpas was kwijtgeraakt (ahum, ik bedoel gerold maar dat durf ik niet toegeven). Drie weken voordat mijn visum verliep, besloot ik om verder te gaan bij ECNU, de universiteit waar ik ook het eerste semester heb gedaan. Ik had vervolgens slechts drie weken de tijd om een medische test af te laten afnemen, te wachten op het rapport, hiermee mijn visumaanvraag in te leveren en wederom wachten op het visum. Eén dag voordat ik mijn visum zou verlopen had ik er een terug, dit keer een resident permit. In de tussentijd was ik afwachting van mijn nieuwe bankpas die per aangetekende post was verzonden. De normale aflevertijd: zo'n 10 dagen, in mijn geval deed China Post er vijf weken over! Maar toen ik eenmaal mijn nieuwe visum en bankpas had, viel er een enorme last van mijn schouders, ik heb me denk ik nog nooit zo opgelucht gevoeld. Al snel volgde het chinese nieuwjaar (3 februari) en een maand wintervakantie. In deze maand waar nu drie weken van voorbij zijn, heb ik veel uitgeslapen, geprobeerd de kou te ontlopen, een japanse tv serie van begin tot eind gezien, twee boeken uitgelezen, een hoop films gezien, chinees gestudeerd, ben op yoga gegaan en heb me verdiept in chinese popmuziek. En ik ben ook nog twee dagen naar Harbin geweest om het ijsfestival te bezoeken.
 |
| Op 3 februari is het jaar van het konijn begonnen |
Evaluatie
Hoe kan ik de eerste vijf maanden van mijn verblijf omschrijven? Spannend, vermoeiend, ontspannend, interessant, verwarrend, maar er is een woord dat voor mij de lading in alle opzichten dekt en dat is frustrerend. Het is wellicht appels met peren vergelijken maar een paar jaar geleden heb ik iets soortgellijks gedaan. Toen ben ik een jaar naar Brazilië geweest. Op een of andere manier ging de 'integratie' veel makkelijker daar. Wellicht komt het doordat ik de taal sneller onder de knie had, of doordat de Braziliaanse cultuur dichter staat bij de Nederlandse dan de Chinese, of doordat Brazilianen veel opener zijn dan chinezen, of door het weer? Hoe dan ook was het makkelijker om de Braziliaanse cultuur te ontdekken en me te verwonderen over het een en ander.
Cultuurshock? Welke?
De verwachte cultuurschok heb ik China nog niet ondervonden. De enige schok die ik heb gehad is een thermoschok, binnen twee weken van +10 graden naar - 5 graden, in een slecht geïsoleerd huis zonder verwarming. Van China kunnen we zeggen dat het echt anders dan Nederland is. Hoe anders? 60% van de bevolking is boer, er schijnen zelf nog in 40 miljoen mensen in grotwoningen te wonen, er is één politieke partij die het voor het zeggen heeft, er is grote censuur van de media, het land is enorm (9.596.961 km2), de bevolking groot, er zijn 55 etnische minderheden en 8 dialectgroepen.
Uiteraard heb ik me over zaken verwonderd, maar minder dan ik van te voren had gehoopt.
Een verklaring is de taal. Chinees is een moeilijke taal. En omdat ik hem nog beheerst zoals ik wil dat ik hem beheers, ben ik nog niet in staat om met de gewone man te praten en diens verhalen te horen. Het feit dat ik in Shanghai zit, helpt ook niet echt. In Shanghai spreekt met Shanghainees, Shanghai is niet representatief voor heel China, sommigen vinden zelfs dat Shanghai geen China is. Het is een zeer welvarende stad met goed openbaar vervoer, goede publieke voorzieningen, een levendig uitgaansleven, kunst en cultuur. De regio Shanghai (incl, twee omleggende provincies Zhejiang en Jiangsu) verdient 22% van het nationaal bruto product. Shanghai is ook multicultureel in de zin dat hier veel buitenlanders (expats) wonen en werken.
In Shanghai is het niet moeilijk om andere buitenlanders tegen te komen, het is er niet moeilijk om allerhande informatie in het engels te krijgen, kun je kiezen uit een range van winkels, kappers, schoonheidsspecialisten, restaurants, dokters waar men allemaal engels spreekt. Het leven van een expat wordt zo makkelijk mogelijk gemaakt. Op deze manier wordt je ook niet gedwongen om met chinezen om te gaan. Als je je meer wilt onderdompelen in de chinese taal en cultuur is Shanghai niet de meest geschikte plaats.
Misschien een kleine cultuurschok dan?
Uiteraard zijn er dingen die echt anders zijn en waar ik moeite mee heb. Het verkeer is er een van. Zoals ik eerder heb geschreven, stoppen auto's niet voor op zebrapaden, met groenlicht overstekende voetgangers. Brommers en fietsers fietsen op de stoep en hebben daarbij ook de brutaliteit om je af te snijden. In de rij staan kennen de mensen ook niet, of uit-een-metro-stappende mensen voor laten gaan, daar doen ze hier ook niet aan. Rochelende mensen, ik ken buitenlanders die zich hier groen aan geel ergeren. Persoonlijk vind ik dit minder erg dan niet-stoppende auto's. En zo zijn er nog meer van die dingetjes.
Wat ik echt schokerend vind, is de mate waarin in het consumisme door slaat. Het lijkt alsof het leven van de chinezen/shanghainezen maar om een ding draait: kopen. Loop op een gemiddelde zaterdagmiddag door West Nanjing road en je struikelt letterlijk over de tassen waarvan elke shopper gemiddeld 5 in elke hand met zich draagt. Het aantal shoppingmalls per km2 is hoog. De ene is nog groter dan de ander. De ene nog luxueuzer dan de ander. En er worden nog meer bijgebouwd. Op drukke kruispunten staan mensen te flyeren voor nutteloze producten of diensten.
Waar je ook kijkt, overal zijn reclame uittingen. In de lift van mijn gebouw hangen drie reclameborden en een tv scherm die continue reclame filmpjes af draait, in de bus idem dito. Vlieg met Spring airlines en je krijgt een verkoopdemonstratie tijdens je vlucht voorgeschoteld. Ook tijdens het IJsfestival in Harbin ontkwam je er niet aan. Tussen de sprookjesachtige ijspaleizen dook er af een toe een foeilelijk reclamebord op. Zou de entreeprijs gratis zijn dan had ik er wel begrip voor, een entreekaartje kostte echter 330 RMB (€ 37,-). Ik heb zelfs gehoord dat men een Starbucks in het Zomerpaleis in Beijing had toegelaten. Gelukkig werd het snel verwijderd na wat protesten. Maar het is toch waanzin dat ze het ooit hebben toegelaten. Verkopers zijn hier meedogenloze praatjesmakers die je kost wat het kost je net zolang lastig vallen tot dat ze wat aan je hebben aangesmeert.
Het consumisme is het nieuw communisme of is de religie die hier wel is toegestaan.
 |
| De versieringen in de oude stad zijn ook niet geheel reclameloos |
Wat is leuk hier?
Natuurlijk kent Shanghai ook leuke kanten. Het leukste vind ik dat je hier vele interessante mensen kan te ontmoeten. Want, zoals veel grote steden dat zijn, is Shanghai een plek waar de meest talentvolle, de meest rijke, de meest arme, de meest creatieve, de meest ambitieuze, de meest avonturelijke mensen samenkomen. Zo ben ik hier bijvoorbeeld 2e generatie chinezen uit verschillende landen tegengekomen, uit Spanje, Duitsland, Frankrijk, Canada, Australië, veel ABC's (American Born Chinese) en ook Nederlandse Chinezen. Of mensen die iets bijzonders hebben gedaan zoals een amerikaan die de hele chinese muur heeft beklommen, of een duitser die een slaapzak met armen heeft ontworpen. Ook kun je gemakkelijk aan gekopieerde, dus goedkope, films, boeken en cd's komen en is China een ideaal land voor theedrinkers zoals ik.
De laatste drie maanden
Nog maar drie maanden te gaan en dan zit mijn avontuur hier er alweer op. Wat ga in die tijd nog doen? Chinees leren blijft de voornaamste bezigheid. Elke ochtend naar de universiteit en af en toe 's middags een bijles. Verder heb ik aangeboden om een paar keer engelse les te geven aan het personeel van een restaurant hier in de buurt. Ook wil ik wat meer gaan sporten en wat chinese films bekijken. In maart zal ik ook een kleine rondreisje maken naar Beijing, Xi'an, Guilin en wie weet zal ik die grote cultuurschok ook nog meemaken.
zondag 9 januari 2011
2 minutes of fame on Shanghainese television
Culture matters, it matters!
Is the slogan from a televisionshow on ICS, a Shanghainese televisionstation.
Culture matters is a bilingual tv show in english and mandarin, targeted on well educated chinese interested in western culture and foreigners. The show, hosted by Sammy Yang, a macho chinese american who moved back to Shanghai a couple of years ago and who has the attitude that belongs to a 'famous' talkshow host.
On sunday 26th of december the topic of the show was couchsurfing. The recording of the show was on the 20th of November in the studio of ICS. Me and a couple of couchsurfers went there. Partly because some of us were asked to tell about experience, partly because we wanted to experience being in a shanghainese televisionshow. I was a disappointed to see that only 7 people from the community went there, while there are more 40 active members in Shanghai. The rest of the audience were young chinese professionals whose company kindly asked them to show up as tv audience (klapvee).
 | |||
| Me and Nana at the Motion magic studios |
 | |||
| Me in the dressingroom getting make up |
After make up we could take a seat in the studio. We were all getting more excited and when we got big red and blue badmintonbats we couldn't resist playing with them. And of course as a result of that, one of them broke.
 | ||
| The audience with red and blue badmintonbats |
The recording took about three hours, which was very tiring, especially because it was quiet hot in the studio. During the whole show I'm visible one time in a clip and two times in the audience and I also got to say something (around 28" and 38").
If you want to see the show you can go to this link. It's on Youku, the chinese version of Youtube
 |
| Me, talkshowhost Sammy and Bevie |
Abonneren op:
Posts (Atom)