chinese mop

Deze mop vertelde mijn chinese docent vanochtend:

In de hele wereld heeft men gevraagd naar de mening van mensen over het voedseltekort in Afrika.

In Amerika zeiden de mensen: Waar ligt Afrika?

In Afrika zeiden de mensen: Wat is voedsel?

In China zeiden de mensen:  Wat is een mening?


Achtergrond van deze mop
In China bestaat maar één politieke partij: de communistische partij. Deze partij duldt geen kritiek op hun beleid of acties die indruisen tegen het beleid van de communistische partij. Het is om deze reden waarom alle media in China de door de overheid wordt gescreend/gecensureerd. Hier in China noemt men dat met een mooi woord "geharmoniseerd". Als mensen een negatieve mening hebben over hoe het land wordt bestuurd, dan zullen ze deze niet zo snel openbaar maken.

Daarnaast is het zo dat Chinezen niet creatief kunnen denken en van uit eigen beweging  initiatief willen nemen. Op school leren ze door stof uit het hoofd te leren en te reproduceren. Op werk is het niet nodig om zelfstandig na te kunnen denken. Je moet gewoon doen wat je baas zegt. Naar de eigen mening wordt niet gevraagd.

ansichtkaart uit Shanghai

In het digitale tijdperk blijven ansichtkaarten toch er leuk om te ontvangen (ja toch?)

 

Degene die een ansichtkaart uit Shanghai wil ontvangen, stuur mij een email met het adres naar waar ik de kaart kan opsturen. En uiteraard is de kaart voorzien van een speciale persoonlijke boodschap!

Mijn emailadres: amelia_oei@email.com

ramptoerisme in Shanghai

Shanghai is een veilige stad. Geweldadige crimailiteit komt hier nauwelijks voor. Schietpartijen, knokpartijen, tasjesroof, niets van dat alles. Het verkeer regelen en botsingen registreren is het meest zichtbare wat de Shanghainese politie doet. Sirenes hoor je daarom ook maar zelden in de stad. Als er een keertje eentje loeit, dan valt dat op. Laat staan als er meerdere achter elkaar loeien. Gisteren, maandag 15 november, had ik geen les dus was ik thuis. Ik had mijzelf voorgenomen om een beetje te studeren. 's Middags om een uur of drie hoorde ik echter een sirene voorbij komen. En een kwartier later nog een, en nog en meerdere zouden volgen. Hoewel het opviel, had ik er verder geen aandacht aangegeven. Toen ik even boodschappen ging doen was er ook niets aan de hand in de straat. Weer thuis aangekomen, merkte Nico, mijn Italiaanse huisgenoot, op dat er op straat veel mensen naar de hemel keken. Een gek die zelfmoord wilde plegen was de eerste gedachte. We lieten het hier bij gingen over tot de orde van de dag. Ik ging weer terug aan de studie, Nico en zijn vriendin besloten naar de Ikea te gaan om Zweedse gehaktballen te gaan eten. Ze waren net vijf minuten de deur uit, toen ik werd gebeld. Ze stonden op de hoek van de Anyuan road (onze straat) en Jiaozhou road naar een brandend gebouw te kijken. De vlammen sprongen alle kanten uit en het gebouw kan elk moment in elkaar storten!, vertelden Nico en zijn vriendin engiszins overdreven opgewonden.  Toen ik uit mijn raam keek zag ik inderdaad de rook pluimen voorbij waaien. Hmmm, dat was dus erg dichtbij. Tja, als het zo dichtbij is dan moet ik ook maar een kijkje nemen, dacht ik. Nou vooruit, met de camera onder de arm ben ik toen op pad gegaan. Immers hoe vaak komt het voor in je leven dat je zo'n ramp van zo nabij kan meemaken. Op verschillende plekken stonden groepjes mensen naar het brandend gebouw te kijken. Tientallen brandweer auto's stonden tot ver in de straten om het gebouw heen, en zorgden voor de wateraanvoer. Opvallend was hoe dicht je eigenlijk bij het brandend gebouw kom komen. Ik stond op een gegeven moment bijna letterlijk aan de overkant van de straat. Aanvankelijk dacht ik dat het om een gebouw in aanbouw ging omdat het in de steigers stond. Maar dat bleek niet zo te zijn, aangezien de gebouwen ernaast die ook in de steigers stonden, wel bewoond waren.

Achteraf blijkt ook dat het een van de grootste branden in Shanghai is geweest met meer dan 42 doden volgens de Shanghai daily. Oorzaak zijn waarschijnlijk lasvonken die van een gebouw naar het andere gebouw zijn overgeslagen. Omdat het gebouw in houten steigers, gewikkeld in plastic stond, kon het vuur zich snel verspreiden.

Dit wereldnieuws heeft ook het NOS journaal gehaald.

Kijkers midden op de straat tussen de brandslangen

Fonkelnieuwe bandweerwagens

brandweerwagens stonden tot in de Anyuan road ( waar ik woon)

Spuitwagens kwamen niet voorbij de helft van de woontoren (foto: http://wocview.wordpress.com/)

Dit gebouw lijkt in een ver verleden in brand te hebben gestaan

dingen die ik niet mis uit NL....

Klinkt bijna surrealistisch als je je begeeft in een stad waar automobilsten, fietsers, voetgangers nog geen eens  het rode verkeerslicht opvolgen

chinese les op ECNU

Het is nu al bijna twee maanden dat ik Chinese les volg op de ECNU, East China Normal University. Ik volg vijf dagen per week les, drie uur per dag in de ochtend. Drie keer per week krijg ik les van laoshi (leraar) Xu Xiaona en twee keer per les van laoshi Yao Jing. Laoshi Xu geeft les is geschreven chinees en is een strenge juf wiens persoonlijke levensmotto is: "Rust, Reinheid en Regelmaat" , en dat probeert ze ook op ons over te brengen. Laoshi Xu maakt tussen de gramatica regels door, opmerkingen in de trant van "Als je elke dag je karakters oefent, zult je vast een hele hoge score halen op het midterm examen.", of "Ah jij houdt van thee, thee drinken is een goede gewoonte." of (in de les over boodschappen doen:) "Sinaasappelen en knoflook beschermen je tegen de winterkou". En uiteraard ontbreken de chinese gezegden ook niet zoals "Teveel slapen maakt je dom." 

Namenlijst van klas 1-1F met 13 nationaliteiten. Ik sta op plaats 5.

Klassefoto 1-1F

Laoshi Yao geeft oraal chinees en is een levendig type, stuitert bijna letterlijk door de klas, vertelt met veel gevoel voor drama over China en haar ervaringen met buitenlanders en herhaalt zinnen zonder dat ze het in de gaten heeft (Read after me, read after me. In my hometown...., in my hometown...). Laoshi Yao heeft meer dan laoshi Xu, belangstelling voor alles wat buitenlands is. Soms heb ik het idee dat wij meer haar aan het bijscholen zijn, dan zij ons chinees leert. In de oefeningen die ze aan ons geeft, moeten vaak iets vertellen over het land waar we vandaan komen. Al in de eerste week vroeg ze ons land van herkomst op het bord te tekenen en er iets over vertellen. Op dat moment kenden we maar net drie woorden chinees! Onderwerpen die daarna aan de orde kwamen: betekenis van de nationale vlag, het klimaat, hoe schrijf je een adres op een envelop in jouw land, zing een liedje uit je eigen land (Sinterklaas kapoentje werd het in mijn geval). Deze fascinatie is misschien te verklaren uit het feit dat veel chinese meiden een fascinatie hebben voor Westers uitziende (blanke) mannen. De vrouwelijke laoshi's willen ook liefst les geven aan het niveau 1-1 (allerlaagste basisniveau) omdat daar de meeste knappe jongens zitten, vertelde laoshi Yao opgewonden. Daarbij wees ze als voorbeeld onze 18-jarige puberale russische klasgenoot aan, met kapsel model bloempot.

Helemaal links Alexander, een lekker ding volgens de vrouwelijke docenten

Wat beide laoshi's gemeenschappelijk hebben is, dat er in de les veel gezongen wordt. Chinezen hebben in vergelijking met de rest van wereld, minder moeite met zingen in het openbaar. In een karaokebar je verjaardag vieren is de normaalste zaak van de wereld. Laoshi Xu heeft het haar persoonlijke missie gemaakt om ons genoeg chinese liedjes te leren zodat we aan het eind van het semester met de hele klas in een karaokebar de hele avond liedjes kunnen zingen. Mijn persoonlijke favoriet tot nu is "Liang zhi lao hu". Twee tijgers.

Op de melodie van vader Jacob:

Liang zhi lao hu                     Twee tijgers
Liang zhi lao hu                     Twee tijgers
Pao de kuai                           Rennen heel snel
Pao de kuai                           Rennen heel snel
Yi zhi mei you er duo              Eentje heeft geen oren
Yi zhi mei you wei ba              Eentje heeft geen staart
Zhen qi guai                           Dat is raar
Zhen qi guai                           Dat is raar

Laoshi Yao steekt niet onder stoelen en banken dat ze het lesmateriaal waarmee ze moet werken drie keer niets vindt. Zij en haar collega's hebben de directie erop aangedrongen om ander materiaal te kiezen, maar uiteraard wordt er niet naar ze geluisterd. Het boek is uitgegeven door de Beijing universiteit en staat daarom vol met woorden die eindigen met een r. De zinnen die er in staan zijn lang en de illustraties heel kinderlijk. Misschien dat we daarom ook veel spelletjes in de klas doen, zoals beeld deze zin uit:

Hints met chinese zinnen

Volgende week heb ik midterm exams. Dan zal blijken hoeveel chinees ik in twee maanden heb opgestoken en of laoshi Xu vindt of ik genoeg heb gestudeerd.