Overdaad schaadt

Delfs blauw, zijde, vuurwerk, zijn drie willekeurige dingen die door de chinezen de wereld zijn in gebracht. Vuurwerk, volgens wikipedia uitgevonden door de Bengalen maar op grote schaal gebruikt door chinezen, is iets wat niet weg te denken is uit het dagelijks leven. Een opening van een nieuwe winkel, huwelijk, verering van de doden, verjaardag van oma, gaat allemaal gepaard met het afsteken van een 1000-klapper. Met enige regelmaat word ik, meestal op zaterdagochtend als ik wil uitslapen, opgeschrikt door het kabaal dat zo'n 100.000 klapper produceert, versterkt door de echo tussen de hoge flats. Maar goed alles went.

Waar ik echter al een tijdje na uitkeek, is de viering van (westers) nieuwjaar in Shanghai. Ik zal het al voor me, met een fles champagne op de Bund kijkend naar een knetterend, spectaculair oneindig mooi vuurwerk. Ik had al wat mensen warm gemaakt voor dit gebeuren, leek me iets wat je niet kan missen als je eenmaal hier bent.

Maar tot mijn grote schrik en teleurstelling gaat dit feest niet door. Autoriteiten hebben twee grootschalige vieringen inclusief het afsteken van groot vuurwerk afgelast! Een daarvan is de viering op de Bund.

Reden van dit alles: de grote brand die in november van dit jaar heeft plaatsgevonden (zie bericht in deze blog d.d. 15 november 2010).

De Shanghai Fire Control Bureau (SFCB) gebruikt dit argument nu te pas en te onpas om alles af te schaffen/handhaven/ af te lasten wat de publieke veiligheid in gevaar brengt.

"De autoriteiten vrezen voor de veiligheid van mensen als er teveel mensen zich op een klein oppervalkte begeven." (bron: Shanghaidaily 29 december 2010) is als argument gegeven voor de aflasten van de openbare nieuwjaarsviering.

Ook is het nu niet meer toegestaan om binnen een straal van 50 meter van een steiger, op balkonnen, binnenshuis en op daken vuurwerk af te steken (oh was dat dan toegestaan?).

Een andere maatregel die ik van horen zeggen heb gehoord, is het verbieden van het opladen van accu's van elektrische scooters op binnenterreinen. Dit mag nu alleen maar binnenshuis (lijkt mij nog gevaarlijker).

En zoals dat gaat bij alle overheden, worden nu allerlei maatregelen genomen en plannen bijgesteld die een dergelijk drama een volgend keer moet voorkomen. Nalopen van de brandveiligheid van winkelcentra snap ik, handhaven van het rookverbod in publieke ruimten snap ik, maar wat is in vredesnaam nu de relatie tussen de brand en de afschaffing van de nieuwjaarsviering? En de relatie tussen de brand en kleinere metroknooppunten.

De Shanghainese overheid heeft zich daadkrachtig opgesteld door kort na de brand mensen te arresteren (overigens geen enkele autoriteitspersoon, want corrupte ambtenaren bestaan hier natuurlijk niet) maatregelen te nemen en verscherpte controles uit te oefenen, maar in het geval van de afschaffing van de nieuwjaarsviering zijn ze in mijn optiek ietwat doorgeschoten. "Overdaad schaadt" vind ik hier een passende Nederlandse uitspraak.

Dank u SFCB voor het verknallen van mijn nieuwjaar en wilt u ook een kijkje nemen op 728 Anyuan lu, ik geloof dat hier iets aanwezig is dat de publieke veiligheid niet bevordert.

Zie foto hieronder.

brandslang veilig achter slot en grendel.

p.s. voordat jullie ongeruste berichten gaan sturen, dit is niet in mijn flat.

kerstavond

Kerstavond heb ik doorgebracht bij Linn (Nederlandse vriendin) thuis en met wat andere mensen die ik hier heb leren kennen.

Hier zijn wat foto's van de avond.

Linn en Aarti

De mini kerstboom

De gasten

Amelia in Xmas pose

Peking eend als hoofdgerecht

Deelnemers van de meest Xmas achtige huis pantofels

de keukenprinsessen

Het kerstdiner

Kersttwister

Vrolijk kerstfeest!

Sinterklaas vieren

Volgens mij zijn er twee momenten in het jaar dat Nederlanders patriottistische gevoelens krijgen en het Nederlander zijn dan extra benadrukken:

Koniginnedag en Sinterklaas.

De afgelopen tijd heb ik twee keer Sinterklaas gevierd. Het vorig weekend met de Nederlandse Vereniging Shanghai en op 5 december een multiculturele crossover versie met enkele leden van Couchsurfing.

De Nederlandse Vereniging Shanghai is zoals de naam doet vermoeden, een vereniging van Nederlanders die in Shanghai verblijven. De vereniging heeft ongeveer 800  leden en organiseert allerlei gezellige activiteiten waar Nederlanders elkaar kunnen ontmoeten. Een daarvan is de jaarlijkse Sinterklaasviering die dit jaar op zondag 31 november plaatsvond. Plaats van handeling: Floating Palace, een drijvend restaurant in de Huangpu rivier met uitzicht op het zakencentrum van Shanghai.
Gebeurtenis: Sinterklaasviering voor de kinderen van geëxpatrieerde Nederlanders.
Aantal aanwezigen: 200 kinderen + ouders. Mijn bijdrage aan het gebeuren: schminken van de zwarte pieten en diverse hand en spandiensten.

Verloop van de ochtend:
De goedheiligman arriveerde om een uur of 11:00 uur, helaas niet per pakjesboot nummer 12 want dat mocht niet van de Shanghainese havenpolitie. Voor die tijd werd  de zaal versierd, (door de ouders meegebrachte) cadeautjes verzameld, negen pieten in pakken gehesen en geschminkt en een sketch doorgenomen. Om er zeker van te zijn dat het verhaal aansloot bij de laatste informatie die de kinders van het Sinterklaas journaal hadden meekregen, kregen we in een notendop een samenvatting van alle Sinterklaas journaals mee.  .... Een babypiet waar Sinterklaas het bestaan niet van af mocht weten, een sleutel van de pakjeskamer die per ongeluk in een pepernoot mee was gebakken, een tekort aan pepernoten doordat Vergeet Piet die had uitgestrooid om de weg terug naar huis niet te vergeten. De ingestudeerde sketch sloot er feilloos op aan. Een vlotte presentator praatte het geheel aan elkaar, er werden natuurlijk liedjes gezongen, pepernoten gestrooid en op het eind cadeautjes uitgedeeld.

Zwarte Pieten schminken

Sinds ik in Shanghai ben, heb ik mij nog nooit onder zoveel Nederlanders begeven. Een aantal dingen  herinnerde mij eraan dat ik in Shanghai zat en niet in NL zoals de weelderig gedecoreerde locatie (marmer, gouden randjes, rood tapijt), het bedienend personeel en de Pocky's* naast de pepernoten.

Pocky's (chinese chocoladestaafjes) en Pepernoten

Nederlandse kinders

 Maar afgezien daarvan was ik omringd door blonde Sannes, Jasmijnen, Jaspers, Jan Pieters, Margriet dames in bodywarmer,- hoge laarzen,-sjaaltje, -blouse-outfit, papa's van minimaal 1.85m hoog en was Nederlands de voertaal. Ergens vond ik het een vreemde gewaarwording, want op een moment dacht ik echt dat ik in Nederland in een chinees restaurant (bv. de boot in het Lloydkwartier) was. Een piet die ook uit Rotterdam kwam, maakte het geheel compleet door vreselijk platte grappen te maken, die ik hier niet zal herhalen.

De Sint en ik

Nee, anders was de Sinterklaas met Couchsurfers die ik afgelopen zondag op 5 december heb gevierd. Ja, Couchsurfers zijn die lui die in plaats van in een hotel bij andere mensen op de bank slapen (zie post van ..... oktober). Cinamon, een Oostenrijkse dame en ik hadden het initiatief genomen om dit te organiseren omdat het ons een leuke gelegenheid leek om mensen bij elkaar te brengen.

Plaats: Het oorspronkelijke plan was om ergens in een leuk café warme chocolade melk te drinken maar als ene Nicolas spontaan zijn huis aanbiedt kun je dat natuurlijk niet afslaan. (Hij zag in deze viering de ultieme gelegenheid om zijn naamdag te vieren, die hij normaal gesproken nooit viert).
Gebeurtenis: Sinterklaas op z'n Nederlands/Oostenrijks/Chinees.
Mijn bijdrage aan gebeuren: host, Sinterklaas spelen (zonder costuum) en spelleider.
Aanwezigen: één Duitser, twee Oostenrijkers, twee Nederlanders, één Taiwanese, één Kroatische, één Singaporese (?), één Rus, en zes chinezen.
Verloop van de middag: Om 15:00 uur hadden we afgesproken bij een metrostation. Van te voren wisten we niet exact hoeveel mensen zouden komen, we rekenden op 10 man. Uiteindelijk zijn we met z'n 15-en naar het huis gelopen. In het huis aangekomen, hebben we ons geïnstalleerd in de zithoek en alle etenswaren uitgestald op de salontafel. Tevoorschijn kwamen Oostenrijkse Jagathee, stroopwafels, mandarijntjes, chocoladetaart, geroosterde kastanjes en diverse chinese zoetigheden. De chocolademelk werd opgewarmd en in de tussentijd verzamelde ik de cadeautjes zodanig dat later niemand zou kunnen achterhalen van wie hij/zij het cadeau had gekregen. Jammergenoeg had niet iedereen de boodschap begrepen, van de 15 mensen die er waren, hadden maar 6 een cadeautje meegenomen.
Maar voordat we over gingen naar het hoogtepunt van de middag, het uitdelen van de cadeautjes, werd er nog een potje Maffia gespeeld, ja mijn favoriete spel, (mijn collega's weten nog heel goed hoe fanatiek ik was op de personeelsdag afgelopen zomer en terecht had gewonnen). Bij gebrek aan een echte Sinterklaas had ik spontaan die rol opgenomen. Zonder pak, baard, zware stem en met aziatisch uiterlijk denk ik dat ik toch heel geloofwaardig overkwam. Teresa, mijn taaluitwisselingspartner, speelde ook heel geloofwaardig Zwarte Piet, zonder make up.

Nicolas krijgt van Sint Nicolaas een cadeautje

De eerste (en de laatste) die bij mij op schoot mocht komen was Cinamon, de mede organisator van het gebeuren. Ze zong Fröhes Weihnacht in het oostenrijks omdat ze op dat moment geen Sinterklaas liedje kende. En dacht heeft niets te maken met de onbekendheid van Sinterklaas in Oostenrijk, hij heet alleen anders namelijk Nikolaus. Alle andere kinders mochten naast de Sint zitten en hebben na het zingen van een liedje een cadeautje gekregen. Niemand ging in de zak mee naar Spanje, hoe graag ze dat ook wilden.
Ook de Sint zelf , heeft gezongen en een cadeau gekregen.

Op deze viering had ik totaal niet het idee dat ik Nederland was, dit keer waren de omstandigheden wat meer multiculti om het zo maar te zeggen. Echter vond ik het onzettend leuk om iets typisch Nederlands met buitenlanders te delen. Gelukkig was dat ook wederzijds.

Meer foto's van de Couchsurfing Sinterklaasviering zijn hier te zien.

chinese mop

Deze mop vertelde mijn chinese docent vanochtend:

In de hele wereld heeft men gevraagd naar de mening van mensen over het voedseltekort in Afrika.

In Amerika zeiden de mensen: Waar ligt Afrika?

In Afrika zeiden de mensen: Wat is voedsel?

In China zeiden de mensen:  Wat is een mening?


Achtergrond van deze mop
In China bestaat maar één politieke partij: de communistische partij. Deze partij duldt geen kritiek op hun beleid of acties die indruisen tegen het beleid van de communistische partij. Het is om deze reden waarom alle media in China de door de overheid wordt gescreend/gecensureerd. Hier in China noemt men dat met een mooi woord "geharmoniseerd". Als mensen een negatieve mening hebben over hoe het land wordt bestuurd, dan zullen ze deze niet zo snel openbaar maken.

Daarnaast is het zo dat Chinezen niet creatief kunnen denken en van uit eigen beweging  initiatief willen nemen. Op school leren ze door stof uit het hoofd te leren en te reproduceren. Op werk is het niet nodig om zelfstandig na te kunnen denken. Je moet gewoon doen wat je baas zegt. Naar de eigen mening wordt niet gevraagd.

ansichtkaart uit Shanghai

In het digitale tijdperk blijven ansichtkaarten toch er leuk om te ontvangen (ja toch?)

 

Degene die een ansichtkaart uit Shanghai wil ontvangen, stuur mij een email met het adres naar waar ik de kaart kan opsturen. En uiteraard is de kaart voorzien van een speciale persoonlijke boodschap!

Mijn emailadres: amelia_oei@email.com

ramptoerisme in Shanghai

Shanghai is een veilige stad. Geweldadige crimailiteit komt hier nauwelijks voor. Schietpartijen, knokpartijen, tasjesroof, niets van dat alles. Het verkeer regelen en botsingen registreren is het meest zichtbare wat de Shanghainese politie doet. Sirenes hoor je daarom ook maar zelden in de stad. Als er een keertje eentje loeit, dan valt dat op. Laat staan als er meerdere achter elkaar loeien. Gisteren, maandag 15 november, had ik geen les dus was ik thuis. Ik had mijzelf voorgenomen om een beetje te studeren. 's Middags om een uur of drie hoorde ik echter een sirene voorbij komen. En een kwartier later nog een, en nog en meerdere zouden volgen. Hoewel het opviel, had ik er verder geen aandacht aangegeven. Toen ik even boodschappen ging doen was er ook niets aan de hand in de straat. Weer thuis aangekomen, merkte Nico, mijn Italiaanse huisgenoot, op dat er op straat veel mensen naar de hemel keken. Een gek die zelfmoord wilde plegen was de eerste gedachte. We lieten het hier bij gingen over tot de orde van de dag. Ik ging weer terug aan de studie, Nico en zijn vriendin besloten naar de Ikea te gaan om Zweedse gehaktballen te gaan eten. Ze waren net vijf minuten de deur uit, toen ik werd gebeld. Ze stonden op de hoek van de Anyuan road (onze straat) en Jiaozhou road naar een brandend gebouw te kijken. De vlammen sprongen alle kanten uit en het gebouw kan elk moment in elkaar storten!, vertelden Nico en zijn vriendin engiszins overdreven opgewonden.  Toen ik uit mijn raam keek zag ik inderdaad de rook pluimen voorbij waaien. Hmmm, dat was dus erg dichtbij. Tja, als het zo dichtbij is dan moet ik ook maar een kijkje nemen, dacht ik. Nou vooruit, met de camera onder de arm ben ik toen op pad gegaan. Immers hoe vaak komt het voor in je leven dat je zo'n ramp van zo nabij kan meemaken. Op verschillende plekken stonden groepjes mensen naar het brandend gebouw te kijken. Tientallen brandweer auto's stonden tot ver in de straten om het gebouw heen, en zorgden voor de wateraanvoer. Opvallend was hoe dicht je eigenlijk bij het brandend gebouw kom komen. Ik stond op een gegeven moment bijna letterlijk aan de overkant van de straat. Aanvankelijk dacht ik dat het om een gebouw in aanbouw ging omdat het in de steigers stond. Maar dat bleek niet zo te zijn, aangezien de gebouwen ernaast die ook in de steigers stonden, wel bewoond waren.

Achteraf blijkt ook dat het een van de grootste branden in Shanghai is geweest met meer dan 42 doden volgens de Shanghai daily. Oorzaak zijn waarschijnlijk lasvonken die van een gebouw naar het andere gebouw zijn overgeslagen. Omdat het gebouw in houten steigers, gewikkeld in plastic stond, kon het vuur zich snel verspreiden.

Dit wereldnieuws heeft ook het NOS journaal gehaald.

Kijkers midden op de straat tussen de brandslangen

Fonkelnieuwe bandweerwagens

brandweerwagens stonden tot in de Anyuan road ( waar ik woon)

Spuitwagens kwamen niet voorbij de helft van de woontoren (foto: http://wocview.wordpress.com/)

Dit gebouw lijkt in een ver verleden in brand te hebben gestaan

dingen die ik niet mis uit NL....

Klinkt bijna surrealistisch als je je begeeft in een stad waar automobilsten, fietsers, voetgangers nog geen eens  het rode verkeerslicht opvolgen

chinese les op ECNU

Het is nu al bijna twee maanden dat ik Chinese les volg op de ECNU, East China Normal University. Ik volg vijf dagen per week les, drie uur per dag in de ochtend. Drie keer per week krijg ik les van laoshi (leraar) Xu Xiaona en twee keer per les van laoshi Yao Jing. Laoshi Xu geeft les is geschreven chinees en is een strenge juf wiens persoonlijke levensmotto is: "Rust, Reinheid en Regelmaat" , en dat probeert ze ook op ons over te brengen. Laoshi Xu maakt tussen de gramatica regels door, opmerkingen in de trant van "Als je elke dag je karakters oefent, zult je vast een hele hoge score halen op het midterm examen.", of "Ah jij houdt van thee, thee drinken is een goede gewoonte." of (in de les over boodschappen doen:) "Sinaasappelen en knoflook beschermen je tegen de winterkou". En uiteraard ontbreken de chinese gezegden ook niet zoals "Teveel slapen maakt je dom." 

Namenlijst van klas 1-1F met 13 nationaliteiten. Ik sta op plaats 5.

Klassefoto 1-1F

Laoshi Yao geeft oraal chinees en is een levendig type, stuitert bijna letterlijk door de klas, vertelt met veel gevoel voor drama over China en haar ervaringen met buitenlanders en herhaalt zinnen zonder dat ze het in de gaten heeft (Read after me, read after me. In my hometown...., in my hometown...). Laoshi Yao heeft meer dan laoshi Xu, belangstelling voor alles wat buitenlands is. Soms heb ik het idee dat wij meer haar aan het bijscholen zijn, dan zij ons chinees leert. In de oefeningen die ze aan ons geeft, moeten vaak iets vertellen over het land waar we vandaan komen. Al in de eerste week vroeg ze ons land van herkomst op het bord te tekenen en er iets over vertellen. Op dat moment kenden we maar net drie woorden chinees! Onderwerpen die daarna aan de orde kwamen: betekenis van de nationale vlag, het klimaat, hoe schrijf je een adres op een envelop in jouw land, zing een liedje uit je eigen land (Sinterklaas kapoentje werd het in mijn geval). Deze fascinatie is misschien te verklaren uit het feit dat veel chinese meiden een fascinatie hebben voor Westers uitziende (blanke) mannen. De vrouwelijke laoshi's willen ook liefst les geven aan het niveau 1-1 (allerlaagste basisniveau) omdat daar de meeste knappe jongens zitten, vertelde laoshi Yao opgewonden. Daarbij wees ze als voorbeeld onze 18-jarige puberale russische klasgenoot aan, met kapsel model bloempot.

Helemaal links Alexander, een lekker ding volgens de vrouwelijke docenten

Wat beide laoshi's gemeenschappelijk hebben is, dat er in de les veel gezongen wordt. Chinezen hebben in vergelijking met de rest van wereld, minder moeite met zingen in het openbaar. In een karaokebar je verjaardag vieren is de normaalste zaak van de wereld. Laoshi Xu heeft het haar persoonlijke missie gemaakt om ons genoeg chinese liedjes te leren zodat we aan het eind van het semester met de hele klas in een karaokebar de hele avond liedjes kunnen zingen. Mijn persoonlijke favoriet tot nu is "Liang zhi lao hu". Twee tijgers.

Op de melodie van vader Jacob:

Liang zhi lao hu                     Twee tijgers
Liang zhi lao hu                     Twee tijgers
Pao de kuai                           Rennen heel snel
Pao de kuai                           Rennen heel snel
Yi zhi mei you er duo              Eentje heeft geen oren
Yi zhi mei you wei ba              Eentje heeft geen staart
Zhen qi guai                           Dat is raar
Zhen qi guai                           Dat is raar

Laoshi Yao steekt niet onder stoelen en banken dat ze het lesmateriaal waarmee ze moet werken drie keer niets vindt. Zij en haar collega's hebben de directie erop aangedrongen om ander materiaal te kiezen, maar uiteraard wordt er niet naar ze geluisterd. Het boek is uitgegeven door de Beijing universiteit en staat daarom vol met woorden die eindigen met een r. De zinnen die er in staan zijn lang en de illustraties heel kinderlijk. Misschien dat we daarom ook veel spelletjes in de klas doen, zoals beeld deze zin uit:

Hints met chinese zinnen

Volgende week heb ik midterm exams. Dan zal blijken hoeveel chinees ik in twee maanden heb opgestoken en of laoshi Xu vindt of ik genoeg heb gestudeerd.

  

verhuisd!

Gisteren is Louis, mijn Cameroense Franse huisgenoot, teruggegaan naar Frankrijk. De kamer die hij achterliet heb ik overgenomen. Hij is groter en lichter en grenst niet aan de gang waar iedereen langsloopt. Gisteren heb ik mijzelf geïnstalleerd.

Ik en Louis in zijn/mijn kamer

Mijn bureau

Mijn bed en bureau

Mijn keldingkast en wasmand

Couchsurfing Hong Kong

Hoe moeilijk is het om in contact te komen met lokale inwoners en reizigers als je in je eentje in een ver buitenland zit?  Dit hoeft niet moeilijk te zijn. Op internet wemelt het tegenwoordig van de websites die een sociaal netwerk onderhouden, Facebook, Hyves, Linked in je kent ze wel. Een minder bekende is Couchsurfing.org. Via dit netwerk kun je in contact komen met de inwoners van een stad die je bezoekt en reizigers die net als jij op dat moment in die stad zijn. Maar couchsurfing is meer dan dat. Met couchsurfing kun op zoek gaan naar een "couch" of een "couch" kunt aanbieden. Een "couch" staat in dit geval voor een slaapplaats. Slapen bij een wildvreemde thuis, zonder dat je er voor hoeft te betalen?! De meesten kijken me vol verbazing aan als ik vertel dat ik dit doe. Dan zeg ik: "Ja, want het zijn geen wildvreemden en het is niet helemaal gratis.
Couchsurfen doe je niet in de eerste plaats omdat je wilt besparen op hotelkosten, alhoewel dit natuurlijk een prettige bijkomstigheid is. Couchsurfen doe je omdat je geïnteresseerd bent in de lokale manier van leven, omdat je het leuk vindt om in contact te komen met de lokale bevolking, omdat je ideeën en meningen wilt uitwisselen, omdat het gezellig is om "thuis" te komen in een huis dan in een onpersoonlijke hotelkamer. Couchsurfing is dan ook een uitkomst voor reizigers die in hun een eentje reizen.


Hoe vind je een couch?
Hoewel ik nog nooit een datingwebsite heb gezien, kan ik me voorstellen dat het ongeveer op dezelfde manier gaat. Je maakt een profiel aan waarin je zelf voorstelt. Je vertelt iets over de couch die je beschikbaar stelt, de huisregels en de voorwaarden waaronder jij je slaapplaats beschikbaar stelt, bijvoorbeeld alleen in het weekend. Je hoeft niet perse een slaapplaats ter beschikking stellen, je kunt ook aanbieden om een drankje te doen, de stad te verkennen, of gewoon hulp aan te bieden. Als je een couch zoekt kun je in de speciale zoekfunctie allerlei variabelen opgeven. Zoals voorkeur voor man/vrouw, leeftijd, wel of geen foto op het profiel, gegevens wel of niet geverifieerd, etc en natuurlijk de stad waarin je de couch zoekt. Als je alle gegevens hebt ingetypd, rollen er een aantal profielen uit. Aan deze couchsurfers kun je een verzoek sturen. Vervolgens is het aan hen om jouw verzoek te accepteren of af te wijzen.

Omdat je je gastheer/vrouw of surfer selecteert op basis van hun profiel en verzoek, zijn het niet geheel wildvreemden voor je. Van te voren weet je wat zijn of haar interessen zijn, welke talen ze spreken, of ze zelf al eerder hebben gesurfd in welke landen ze zijn geweest. Daarnaast kunnen andere couchsurfers referenties achterlaten op jouw profiel. In referenties vertellen andere couchsurfers over hun ervaringen met de persoon. Via de referenties kun je dus ook je toekomstige surfer/gastheer leren kennen.

Couchsurfing kost geen geld.
Couchsurfing kost geen geld en levert tegelijkertijd interessante ervaringen op. Echter is het wel zo dat je je gastheer niet als een hotel moet beschouwen. Het is geen plek waar je alleen een douche neemt, slaapt en je spullen bewaart. Als je couchsurft, heb je aandacht voor je gastheer/surfer. Je probeert wat tijd met elkaar te besteden, door bijvoorbeeld samen te koken, uit eten te gaan, of op stap te gaan. Juist dit aspect maakt het couchsurfing leuk omdat je op deze manier meer te weten komt over de lokale gewoonten en cultuur. Als gast respecteer je ook de huisregels van de gastheer.

In HongKong heb ik twee keer gecouchsurfd. Eerst bij Ming en daarna bij Yammi.

Rechts mijn host: Yat Ming Pong. Zijn CS missie: mensen uit zoveel mogelijk verschillende landen ontmoeten.

Woonkamer van Ming met linksonderin de stroopwafels die ik als cadeau heb meegebracht.

 

Hier zit ik op mijn couch in de woonkamer van Ming

Ming woont in een flat op de 11e verdieping tussen de metrostations Austin en Jordan voor degenen die dat wat zegt. Ming is een geboren en getogen Hongkongnaar, theatermaker, zwerfkattenvoeder, idealist en geen fan van de communistische partij. Voor het aankomend jaar heeft hij voor zichzelf ten doel gesteld om geen ene dollar uit te geven aan een diensten aangeboden door de vier grootste investeerders van Hong Kong, wat o.a. inhoudt dat hij geen gebruik kan maken van de veerpont tussen HongKong eiland (centraal HK) en Kowloon waar hij zelf woont.

Ming is een fanatieke couchsurfer. Hij heeft veel gesurfd in Europa en Zuid Amerika en heeft bijna continue surfers op bezoek. Op een schaal van 1 tot 10 zou ik de couch van Ming een 9 willen geven. Een hele gastvrije host en interessante gesprekspartner met een fijn apartement.

Na drie dagen moest ik echter verkassen omdat Ming een andere couchsurfer zou ontvangen. Ik verhuisde toen naar Yammi in de New Territories, zeg maar het platteland van Hong Kong (ja okee Cindy het is niet helemaal een correcte beschijving maar het is enkel om aan te geven dat het ver weg van het centrum is, bijna in de bergen). Het huis van Yammi was totaal het tegenovergestelde van Ming, een oud huis bestaande uit meerdere losstaande kamers op de begane vloer grenzend aan een rijstveld en een autosloop met zeeën van ruimte. 

Douchen met uitzicht op een rijstveld

Op mijn couch in de woonkamer van Yammi

v.l.n.r. de oma van Yammi, de moeder van Yammi en ik zelf

Yammi is een spontane energieke meid die zelf ook heel wat kilometers heeft afgereisd. Twee jaar lang bracht ze door in Europa, Australië en Zuid Amerika en was alleen met Chinees nieuwjaar thuis. Yammi heeft vier zussen en apetrotse moeder. Die heeft vol trots mij diverse (trouw)foto's laten zien van de oudere dochters en haar kleinkinderen waaronder een schattige jongen-meisje tweeling. Met Yammi heb ik helaas niet zoveel tijd doorgebracht omdat ze moest werken, in plaats daarvan heeft de moeder mij getrakteerd op een ontbijt in een dimsum restaurant, waar de oudjes van het stadje bij elkaar komen om de dag te beginnen met het uitwisselen van de laatste roddels. Daarna zijn we op de fiets naar het super de luxe huis van een andere dochter gegaan. Alhoewel we niet echt konden communiceren had ik het gevoel dat de moeder het oprecht leuk vond om mij rond te leiden.

Ook de korte confrontatie die ik had met de oma was onvergetelijk. Op de middag dat ik mijzelf aan het voorbereiden was voor de bruiloft van mijn collega Cindy, had ik de deur openlaten staan van de huiskamer. In de verte zag ik een oud klein gerimpeld vrouwtje langzaam richting het huis schuifelen. Ik had haar nog niet eerder gezien, maar had wel het vermoeden dat het de oma zou zijn. Na een paar minuten was ze gearriveerd bij de deur en kwam ze met een sjagerijnig gezicht naar binnen schuifelen. Ze keek zo boos, ik dacht dat ze me op m'n donder zou geven voor iets. In plaats daarvan keek ze een beetje in de rondte, bestudeerde de stroopwafels die ik op tafel had gezet, plukte een druif, zei wat in het Kantonees en liep vervolgens met een grote glimlach weer weg. Ik voelde mij nog nooit zo opgelucht. Wat bleek, Yammi die er niet was, had aan haar oma gevraagd om aan mij te vragen of ik nog wat nodig had. Een onvergetelijk couchsurf moment.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Meer weten over couchsurfing: www.couchsurfing.org

Overgesensationaliseerd  bericht in de Telegraaf

Item in rtl nieuws

het roze - gele ontbijt

Vanochtend heb ik zonder voorbedachte rade dit ontbijt samengesteld...

v.l.n.r. boterham met 'vintage' kaas,  boterham met vruchtenhagel, perzik

Met dank aan mijn collega Madly die de vruchtenhagel uit NL heeft meegenomen.

What would you do? (2)

This message is the follow up of the message "What would you do?" placed on  11th october.



Situation 1. Giving directions to a taxidriver
Chinese is a difficult language, for several reasons. One of them is the tones. There are four tones in which you can pronounce a syllable, if you use the wrong tone, you might end up saying something which can get you in a lot of trouble. Communicating in chinese would be less hard if people in the street would make some effort to understand you. Some of them do, a lot of them don't. Unfortunately many taxidrivers belong to the last category. It happen to me once that a taxidriver asked me to leave his taxi because he didn't understand the adress.  Pointing out the destination on a map sometimes helps, but don't always count on that as well. One time the driver had absolutely no clue where the street was, although it was near the Bund! (the Bund is the busy boulevard which you see in the head of my blog).
If you totally get lost in translation, it is possible to call the special translationservice. The number can be found at the backseat of the taxidriver.

Of course writing down the adress is the most easiest solution, but I try to avoid that because it doesn't help me learning chinese. Most of the time I just try out different tone combinations till I hit the right one.


2. No shortcut
Compounds* can be a green oasis of peace and tranquillity, in where you can forget that you are big busy city. Compounds can therefore be used to dodge the fumes of the cars, the heat of the sun, spitting Shanghainese and the uneven pavement of the shadowless chaotic public streets. Crossing a compound can feel like crossing a shadowy park with nice creeks, wriggly paths, luscious trees, grassy beds and seats that invite you to sit down and meditate.
Therefor it has become someshort of a sport to me to find shortcuts by crossing these compounds. Like on day that me and Nico** wanted to go to the Carrefour - supermarket. In between our apartment and the Carrefour there is this big luxourious compound named Huili garden. This compound is to good to be true. This one has a private swimmingpool, restaurant, fitness equipment for the old folks, karate lessons for the kids and the like. And it gives you that breath of fresh air when you walk across it. What it doesn't have is an exit near the Carrefour. The high fence that was found in stead was too high too climb it. So when me and Nico bumped into it, we walked back and tried the fitness devices we found.

Nico on a fitness device found on the compound Huili garden

3. Crossing the street
Traffic rules do exist but the are followed loosely. The way the website of the dutch consulate of Shanghai describes the trafficsituation might seem as an absurd comedy but it is actually very accurate:
Nederlands verkeersgedrag levert weinig rendement op. (...) Rood licht heeft voor fietsers en voetgangers nog minder betekenis dan in Nederland. Het meest afwijkende verkeersgedrag kan als volgt worden samengevat: - Bij rood licht is rechts afslaan toegestaan (tenzij expli3iet anders aangegeven); - Groen licht betekent niet dat de kruising vrij is; - Oranje licht betekent dat het kruisende verkeer optrekt; (click here to read the full description)

It says that red trafficlight doesn't have less meaning than in Holland. The divergent behaviour in traffic can be summarized as followed: with red, turning to right is allowed (unless explicitly notified differently), green light doesn't mean the crossing is free, orange light means that the crossing traffic pulls up.

Pedestrians are the weakest party in traffic, so they have to concede the most. Green traffic lights or zebra's, it doesn't mean anything for drivers of a car of bicycle. Unless you pretend you don't see them while crossing the street, they won't stop or they just drive around you. Sometimes they do miss you with an inch, and some foreigners do get mad. Like my Italian flatmate once cussed the driver of the white BMW in any Italian swearing word that exists. Chinese drivers on their turn will get mad with you as well, but as soon as they find out you are a foreigner they don't bother anymore.



=========

* A compound is a enclosed area that consist a couple of apartment buildings and has a couple of shared facilities, like parkingspace and garden or sometimes even a swimmingpool and restaurant. You can read more about compound in the message 728 An yuan lu d.d. 13-09-2010.

** Nico is my Italian flatmate. You can read more about him in the message Verjaardag d.d. 29-09-2010.

gespot in Hong Kong

Ook de sint weet waar hij de beste koopjes kan krijgen...

What would you do?

Hi everybody and special hi to all my followers that don't speak dutch. Here's a post in english! Finally! Of course I expect you to read it with great care and attention and write me a reaction.



In foreign countries people tend to do things differently. They speak different, eat different, dress different, behave different, have different standards, different opinions etc. A lot of people travel because they like to be confronted with these different things. And it's not only the big things that are being done different, it's also the way people sweep the floor, give back your cash in stores, wait for the metro. What you do 5 times a day without thinking in your homecountry, can be hard work in a foreign country.


Here are three situations everybody will/can get into while being in China. Under every description multiple possibilities of how an average person could react. What would you do if you would got in the situation.


Situation 1: giving directions to a taxidriver

Image that you only have bee studying chinese for 3 weeks. You barely know that there are four tones in the language and how to pronounce the different lettercombinations. You want to go to a restaurant and decides to take a taxi because it's quick. You get in a taxi and then have to explain to the taxidriver what the adress is. You tell the adress slowly a couple of time (adress + nearest street with which is crosses) because you know that they don't understand your accent. Instead driving to the destination, the driver looks at you as if you were from a different planet and says: "Shama?" meaning "what?" What do you do?

a) pronounce the adress in all the tonesorts combinations that exist, till you hit the right combination
b) get your map out and point out the destination
c) call the special service of the taxicompany for foreigners who cannot communicate with the taxidriver
d) get out of the taxi and find a new one.


Situation 2: No shortcut
There is a Carrefour supermarket near the apartment. It's a 15 minute walk which is fine. On the way you have to cross a very busy road, pass some shops and a big luxurious compound. One day you think you can cut back the walking time by crossing the compound. Most compounds have several entrances/exits. In this case you bump into a high fence. What do you do?

a) climb over the fence
b) walk back
c) ask a person where the exit is
d) try out the fitness equipment that stood there



Situation 3: Crossing the street
You are on the curb in front of a zebra crossing waiting till the traffic light jumps to green. When it does, you cross the street. At the same time a big BMW turns right and crosses the zebra just in front of your nose. He misses you by an inch. What do you do?


a) you stop for a moment till the car has totally passed and think: "that just went right"
b) you swear like hell to the driver telling him all the bad words you know in chinese and your own language
c) you jump in front of the car and tell the driver to buy a new pair of glasses
d) write down the numberplate and report it to the police.


These are all situations that really happen to me. In the next message I will write what I did.

Verjaardag

Ja, het was weer zover. Op 20 september jongstleden heb ik alweer mijn 36e (!!) verjaardag mogen vieren. Dank voor alle felicitaties die ik van jullie allemaal heb mogen ontvangen, per mobiel, per email en op Facebook. Het is altijd fijn om te weten dat er thuis mensen zijn die aan je denken.

Ondanks dat ik me op deze leeftijd afvraag of 36 jaar een diepte- of hoogtepunt is, heb ik mijn verjaardag toch gevierd. Met wie en hoe zullen jullie je afvragen.
Laat ik eerst het hoe omschrijven.  Locatie: Dong bei si  ji jiao zi wang restaurant. vrij vertaald betekent dit zoiets als: Noord Oost vier seizoenen dumplings van de geleerde koning. Ook wel bekend als een Dong bei -restaurant. Dong bei slaat op de noordoostelijke provincies van China. Dumplings is een typische chinese lekkernij die zich het best laat omschrijven als een wit klein nat pasteitje of een grote gevulde soepbal.
Dit restaurant is na vier weken Shanghai al een van mijn favoriete restaurants.  Het eten is er vers, goed van smaak en de prijs ongelooflijk. Daarna een drankje in een belgisch biercafé, ook die heb je zelfs in Shanghai. En dan de genodigden. Uitgenodigd waren: Clemens (34 jaar, Oostenrijk, 6 jaar in Shanghai, runt de online duitstalige community www.schanghai.com, speelt op zondagen het liefst scrabble en heeft in mij een nieuwe tegenstander gevonden), Ady, (33 jaar, VS, 3 jaar, ingenieur, bouwt een brug voor San Francisco, heeft onlangs bezoek gehad van Arnold Schwarzenegger die als gouveneur van Californie de brug heeft besteld), Ari (22 jaar, 4 maanden in Shanghai, hoogbegaafd, heeft drie universitaire studies afgerond, bouwt applicaties voor de Iphone en Ipad in twee dagen waar anderen 2 weken over doen), Agnieksa (32 jaar, Polen, net een maand in Shanghai, afgestudeerd theaterwetenschappen en fotografie, is op zoek naar haar eerste serieuze werkervaring in China) Louis (25+ jaar, Cameroen, 6 maanden, ingenieur voor een Frans bedrijf, eet minimaal vier keer per week KFC en speelt in zijn vrije tijd alleen maar onlinegames en bezorgt mij een trage internetverbinding), Sveta (35 jaar, Rusland, maand, controleert kwaliteit van kinderkleding dat wordt geproduceerd voor de Russische markt, net gescheiden na een huwelijk van 15 jaar) en last but not least Nico (27 jaar, 3 maanden, gepassioneerd Italiaan, is in Shanghai komen wonen voor zijn Finse vriendin, spreekt 5 talen, heeft in verschillende landen als kok en zwembadonderhouder gewerkt, belt elke dag met zijn moeder).
In onderstaande video kun je zien hoe alle genodigden mij in hun eigen taal toezongen. Dat is toch een leuk verjaardagscadeau om te krijgen.

v.l.n.r. Sveta, Agnieska en Ady

Het feestmaal met in het midden onderin de "dumplings"

v.l.n.r. Ady, Ari, Nico

Clemens (draagt t-shirt met "Allochtoon"erop)

Nico

Maar zoals jullie kunnen zien heb ik inmiddels al wat vrienden gemaakt, iets wat niet heel erg moeilijk is hier, aangezien het stikt van de buitenlanders die in het zelfde schuitje zitten als ik.

Een wat moeilijkere opgave is het maken van Chinese vrienden. Daar zal ik wat meer energie in moeten steken.

Post

Nu ik een eigen plekkie heb, is het mogelijk om post te ontvangen.

Voordat iets opstuurt, zal ik eerst opsommen welke gevaren jouw poststuk moet trotseren voordat ik het kan lezen.

1. Het adres

Dit is mijn adres is het chinees: 中国上海安远路 728弄

27号, 405室,

邮编200060

Succes met het overschrijven.

2. Verzending naar China

Dat moet op zich geen probleem zijn denk ik.

3. Bezorging in Shanghai

Tot op heden geen ervaring met China Post. Weet wel dat ze ook op zondag werken.

4. De brievenbus

Die zien er zo uit:

Mijn brievenbus is de middelste rij, tweede van boven

Op de foto ziet het er beter uit dan het in werkelijkheid is. De brievenbussen zijn smal. Grote A4 enveloppen passen er niet in, die worden dubbelgevouwen en er zo ingepropt. De brievenbussen zijn ook ondiep, post kun je er zo uitvissen daarnaast sluiten sommige kastjes sluiten niet zo goed.

5. Het leeghalen van de brievenbus

De brievenbus wordt leeggehaald, 2 keer per week, door de ayi. Dat is de schoonmaakster. Zij verdeeld vervolgens de post onder alle bewoners op dit adres.

Dus, dit zijn de vijf hindernissen die jouw poststuk moet overwinnen. Uiteraard zou ik het ontzettend leuk vinden om post te ontvangen, dus ik zou zeggen waag het erop!

p.s. hier is het adres in het engels voor het geval je je niet wilt wagen aan het chinese schrift.

Amelia Oei

Room 405, block 27

728 Anyuan road

Shanghai 200060

China

Stempels, stempels, stempels!

Onvermijdelijk als je nu in Shanghai bent, is een bezoek aan de EXPO. Inmiddels ben ik er twee keer geweest en heb ik al 14 stempels verzameld in mijn EXPO paspoort. Ja, want zoals je in het echte leven stempels kunt laten zetten in je paspoort, kun je dat op de EXPO ook. Ook ik heb er een aangeschaft. Ik heb de supergekleurde uitvoering met de postzegels erin, waar elk land een bladzijde heeft.

Mijn EXPO paspoort

Het paspoort kocht ik meer met de bedoeling om een aandenken aan de EXPO te hebben, en vooruit, één of twee stempels er in laten zetten. Het eerst paviljoen dat ik bezocht was die van Nederland. Ik was er vroeg, dus ik hoefde niet van mijn privilege gebruik te maken om met mijn Nederlandse paspoort via de VIP ingang toegang te krijgen. Het Nederlandse paviljoen heeft als thema "Happy Street" . Volgens de EXPO site heeft dit paviljoen zo'n 25 miljoen dollar gekocht. Kijkend naar het paviljoen vraag je je ergens toch af waaraan het is besteed. Misschien zijn het de duizenden knipperlichten die je het idee geven dat je op de Tilburgse kermis staat, of zijn het de oranje parasollen die schijnbaar energie kunnen opwekken, of zijn het de plastic schapen die als ruggesteun of stoel dienden voor de bezoekers die even wilde bijkomen?

Bijkomen op een schaap in het Nederlandse paviljoen

Nee, het moet de architectuur van het paviljoen zijn. Happy street is namelijk in de vorm van een 8, want van een 8 worden Chinezen blij. Aan deze straat geplakt, zijn oerhollandse huisjes waarin een hoogwaardig technisch of creatief product van Nederlandse makelij staat. Een beer die reageert op menselijke bewegingen van Philips, een creatie van Victor en Rolf, een replica van een Hollandse meester of de kroon van prinses Maxima die ze droeg tijdens haar huwelijk. Allemaal dingen waar we blij van worden en die staan voor de inventiviteit van Nederland. Het Holland paviljoen is aardig en leuk, maar niet het meest spectaculaire dat er staat.


Hoog op dit lijstje staat the Seed Cathedral van het Verenigd Koninkrijk. Het paviljoen bestaat onder andere uit een grote raggebol, waarin in elke draad zaden zijn opgeslagen. Gemiddelde wachttijd voor dit paviljoen: 3 uur. Ook heel populair zijn de paviljoens van Verenigde Arabische Emiraten (goudkleurige metalen zandduin), Saudië Arabië (kosten 164 miljoen dollar), Frankrijk (maagdelijk wit), Duitsland (oerdegelijk van steen) en Japan (uitgekauwde Bubblicious). Heel graag had ik al deze paviljoens willen bezoeken, maar ik had de wachttijd van gemiddeld 3 uur er niet voor over.  Dus ben ik maar naar paviljoens gegaan waar je meteen binnen kon wandelen, zoals China, (niet omdat er geen belangstelling voor was, maar omdat het heel groot is en dus grote massa's tegelijk aan kan), USA (ondanks special apperance van Hilary Clinton en Barack Obama in een introfilm, totaal niet interessant, zonde van de tijd), Rode Kruis (witte kubus met verrassende projectie in rook), Peru (...), Brazilië (veel groen en smartboards), Finland (grote witte design kom), Indonesië (waar je een kopje Civat koffie kon kopen voor € 44,-) en het gezamelijke Pacific paviljoen. Voor stempel verzamelaars was dit het Mekka. Veel landen onder één dak en totaal geen rijen. Zo heb ik in een uur tijd stempels verzameld van Papua Nieuw Guinea, de Fiji eilanden, Samoa, de Marshall eilanden en FransPolynesië.  Ging het in het echte leven ook maar zo makkelijk. Jammer genoeg hadden niet alle landen een stempelpunt, anders had ik ook stempels van Nauru, de Cook eilanden en Tuvalu.

Stempels van Papoea Nieuw Guinea, Fiji eilanden, Samoa, Frans Polynesië en de Marshalleilanden

In het begin kijk je een beetje raar tegen die Chinezen aan, die als gekken de stempels verzamelen. Voor vele Chinezen is dit een manier om het reisgevoel te evenaren, een echte reis naar het buitenland zullen de meeste Chinezen niet maken. Maar als je zelf eenmaal een paar hebt, zie je de lol er ook van in. Elke die je erbij krijgt, geeft toch een kick. Op een gegeven moment is het halen van een stempel het enige dat telt. Ik was ook enigszins teleurgesteld toen na bezoek bleek dat USA, Brazilië en Indonesië geen stempels uitgaven.

Stempelstation

Japan (links) en China gebroederlijk naast elkaar

 Na één dag EXPO had ik mede dankzij de Pacific paviljoen 11 stempels verzameld. Op de tweede dag heb ik er slechts drie bij elkaar gesprokkeld. Dat hadden er meer kunnen zijn, als ik niet naar het Japan paviljoen was gegaan. Na lang wikken en wegen, had ik uiteindelijk toch besloten het roze buitenaardse wezen met voelsprieten te bezoeken. Wachttijd volgens de vrijwilligers: 4 uur. Ik heb me er niet door af laten schrikken, ik moest en zou naar Japan gaan. Uiteindelijk wachttijd 2,5 uur. Bij de entree aangekomen, bleek dat je vòòr binnenkomst je stempel al kon zetten. Toen kwam de schok, het allervreselijkste wat je als expo ganger kan overkomen, een nachtmerrie die je je ergste vijand niet toewenst.. Ik was mijn EXPO paspoort vergeten! Aaaargh, ik heb ik al die tijd voor niets in de rij gestaan!! Nou dat is gelukkig niet helemaal waar, want het Japan paviljoen was de wachttijd wel waard. Ik hoop dat het een voorbode is voor mijn echte reis die ik ook hoop te maken. Geruchten gingen dat in dit paviljoen je een orkest te zien zou krijgen, bestaande uit vioolspelende robots. Uiteindelijk was het niet een heel orkest, maar één vioolspelende robot, maar op zich was dat ook heel spectaculair, zoals veel dingen in het Japan paviljoen. Het Rotterdamse paviljoen was ook niet verkeerd. Veel tijd had je er niet voor nodig, maar het leuke foefje met een waterval als lichtbalk bleek heel nieuw en uniek te zijn.

stempel van Japan op een lullig papiertje

en Rotterdam had ook een paviljoen en natuurlijk moest ik met het tshirt er een bezoek aan brengen