Verjaardag

Ja, het was weer zover. Op 20 september jongstleden heb ik alweer mijn 36e (!!) verjaardag mogen vieren. Dank voor alle felicitaties die ik van jullie allemaal heb mogen ontvangen, per mobiel, per email en op Facebook. Het is altijd fijn om te weten dat er thuis mensen zijn die aan je denken.

Ondanks dat ik me op deze leeftijd afvraag of 36 jaar een diepte- of hoogtepunt is, heb ik mijn verjaardag toch gevierd. Met wie en hoe zullen jullie je afvragen.
Laat ik eerst het hoe omschrijven.  Locatie: Dong bei si  ji jiao zi wang restaurant. vrij vertaald betekent dit zoiets als: Noord Oost vier seizoenen dumplings van de geleerde koning. Ook wel bekend als een Dong bei -restaurant. Dong bei slaat op de noordoostelijke provincies van China. Dumplings is een typische chinese lekkernij die zich het best laat omschrijven als een wit klein nat pasteitje of een grote gevulde soepbal.
Dit restaurant is na vier weken Shanghai al een van mijn favoriete restaurants.  Het eten is er vers, goed van smaak en de prijs ongelooflijk. Daarna een drankje in een belgisch biercafé, ook die heb je zelfs in Shanghai. En dan de genodigden. Uitgenodigd waren: Clemens (34 jaar, Oostenrijk, 6 jaar in Shanghai, runt de online duitstalige community www.schanghai.com, speelt op zondagen het liefst scrabble en heeft in mij een nieuwe tegenstander gevonden), Ady, (33 jaar, VS, 3 jaar, ingenieur, bouwt een brug voor San Francisco, heeft onlangs bezoek gehad van Arnold Schwarzenegger die als gouveneur van Californie de brug heeft besteld), Ari (22 jaar, 4 maanden in Shanghai, hoogbegaafd, heeft drie universitaire studies afgerond, bouwt applicaties voor de Iphone en Ipad in twee dagen waar anderen 2 weken over doen), Agnieksa (32 jaar, Polen, net een maand in Shanghai, afgestudeerd theaterwetenschappen en fotografie, is op zoek naar haar eerste serieuze werkervaring in China) Louis (25+ jaar, Cameroen, 6 maanden, ingenieur voor een Frans bedrijf, eet minimaal vier keer per week KFC en speelt in zijn vrije tijd alleen maar onlinegames en bezorgt mij een trage internetverbinding), Sveta (35 jaar, Rusland, maand, controleert kwaliteit van kinderkleding dat wordt geproduceerd voor de Russische markt, net gescheiden na een huwelijk van 15 jaar) en last but not least Nico (27 jaar, 3 maanden, gepassioneerd Italiaan, is in Shanghai komen wonen voor zijn Finse vriendin, spreekt 5 talen, heeft in verschillende landen als kok en zwembadonderhouder gewerkt, belt elke dag met zijn moeder).
In onderstaande video kun je zien hoe alle genodigden mij in hun eigen taal toezongen. Dat is toch een leuk verjaardagscadeau om te krijgen.

v.l.n.r. Sveta, Agnieska en Ady

Het feestmaal met in het midden onderin de "dumplings"

v.l.n.r. Ady, Ari, Nico

Clemens (draagt t-shirt met "Allochtoon"erop)

Nico

Maar zoals jullie kunnen zien heb ik inmiddels al wat vrienden gemaakt, iets wat niet heel erg moeilijk is hier, aangezien het stikt van de buitenlanders die in het zelfde schuitje zitten als ik.

Een wat moeilijkere opgave is het maken van Chinese vrienden. Daar zal ik wat meer energie in moeten steken.

Post

Nu ik een eigen plekkie heb, is het mogelijk om post te ontvangen.

Voordat iets opstuurt, zal ik eerst opsommen welke gevaren jouw poststuk moet trotseren voordat ik het kan lezen.

1. Het adres

Dit is mijn adres is het chinees: 中国上海安远路 728弄

27号, 405室,

邮编200060

Succes met het overschrijven.

2. Verzending naar China

Dat moet op zich geen probleem zijn denk ik.

3. Bezorging in Shanghai

Tot op heden geen ervaring met China Post. Weet wel dat ze ook op zondag werken.

4. De brievenbus

Die zien er zo uit:

Mijn brievenbus is de middelste rij, tweede van boven

Op de foto ziet het er beter uit dan het in werkelijkheid is. De brievenbussen zijn smal. Grote A4 enveloppen passen er niet in, die worden dubbelgevouwen en er zo ingepropt. De brievenbussen zijn ook ondiep, post kun je er zo uitvissen daarnaast sluiten sommige kastjes sluiten niet zo goed.

5. Het leeghalen van de brievenbus

De brievenbus wordt leeggehaald, 2 keer per week, door de ayi. Dat is de schoonmaakster. Zij verdeeld vervolgens de post onder alle bewoners op dit adres.

Dus, dit zijn de vijf hindernissen die jouw poststuk moet overwinnen. Uiteraard zou ik het ontzettend leuk vinden om post te ontvangen, dus ik zou zeggen waag het erop!

p.s. hier is het adres in het engels voor het geval je je niet wilt wagen aan het chinese schrift.

Amelia Oei

Room 405, block 27

728 Anyuan road

Shanghai 200060

China

Stempels, stempels, stempels!

Onvermijdelijk als je nu in Shanghai bent, is een bezoek aan de EXPO. Inmiddels ben ik er twee keer geweest en heb ik al 14 stempels verzameld in mijn EXPO paspoort. Ja, want zoals je in het echte leven stempels kunt laten zetten in je paspoort, kun je dat op de EXPO ook. Ook ik heb er een aangeschaft. Ik heb de supergekleurde uitvoering met de postzegels erin, waar elk land een bladzijde heeft.

Mijn EXPO paspoort

Het paspoort kocht ik meer met de bedoeling om een aandenken aan de EXPO te hebben, en vooruit, één of twee stempels er in laten zetten. Het eerst paviljoen dat ik bezocht was die van Nederland. Ik was er vroeg, dus ik hoefde niet van mijn privilege gebruik te maken om met mijn Nederlandse paspoort via de VIP ingang toegang te krijgen. Het Nederlandse paviljoen heeft als thema "Happy Street" . Volgens de EXPO site heeft dit paviljoen zo'n 25 miljoen dollar gekocht. Kijkend naar het paviljoen vraag je je ergens toch af waaraan het is besteed. Misschien zijn het de duizenden knipperlichten die je het idee geven dat je op de Tilburgse kermis staat, of zijn het de oranje parasollen die schijnbaar energie kunnen opwekken, of zijn het de plastic schapen die als ruggesteun of stoel dienden voor de bezoekers die even wilde bijkomen?

Bijkomen op een schaap in het Nederlandse paviljoen

Nee, het moet de architectuur van het paviljoen zijn. Happy street is namelijk in de vorm van een 8, want van een 8 worden Chinezen blij. Aan deze straat geplakt, zijn oerhollandse huisjes waarin een hoogwaardig technisch of creatief product van Nederlandse makelij staat. Een beer die reageert op menselijke bewegingen van Philips, een creatie van Victor en Rolf, een replica van een Hollandse meester of de kroon van prinses Maxima die ze droeg tijdens haar huwelijk. Allemaal dingen waar we blij van worden en die staan voor de inventiviteit van Nederland. Het Holland paviljoen is aardig en leuk, maar niet het meest spectaculaire dat er staat.


Hoog op dit lijstje staat the Seed Cathedral van het Verenigd Koninkrijk. Het paviljoen bestaat onder andere uit een grote raggebol, waarin in elke draad zaden zijn opgeslagen. Gemiddelde wachttijd voor dit paviljoen: 3 uur. Ook heel populair zijn de paviljoens van Verenigde Arabische Emiraten (goudkleurige metalen zandduin), Saudië Arabië (kosten 164 miljoen dollar), Frankrijk (maagdelijk wit), Duitsland (oerdegelijk van steen) en Japan (uitgekauwde Bubblicious). Heel graag had ik al deze paviljoens willen bezoeken, maar ik had de wachttijd van gemiddeld 3 uur er niet voor over.  Dus ben ik maar naar paviljoens gegaan waar je meteen binnen kon wandelen, zoals China, (niet omdat er geen belangstelling voor was, maar omdat het heel groot is en dus grote massa's tegelijk aan kan), USA (ondanks special apperance van Hilary Clinton en Barack Obama in een introfilm, totaal niet interessant, zonde van de tijd), Rode Kruis (witte kubus met verrassende projectie in rook), Peru (...), Brazilië (veel groen en smartboards), Finland (grote witte design kom), Indonesië (waar je een kopje Civat koffie kon kopen voor € 44,-) en het gezamelijke Pacific paviljoen. Voor stempel verzamelaars was dit het Mekka. Veel landen onder één dak en totaal geen rijen. Zo heb ik in een uur tijd stempels verzameld van Papua Nieuw Guinea, de Fiji eilanden, Samoa, de Marshall eilanden en FransPolynesië.  Ging het in het echte leven ook maar zo makkelijk. Jammer genoeg hadden niet alle landen een stempelpunt, anders had ik ook stempels van Nauru, de Cook eilanden en Tuvalu.

Stempels van Papoea Nieuw Guinea, Fiji eilanden, Samoa, Frans Polynesië en de Marshalleilanden

In het begin kijk je een beetje raar tegen die Chinezen aan, die als gekken de stempels verzamelen. Voor vele Chinezen is dit een manier om het reisgevoel te evenaren, een echte reis naar het buitenland zullen de meeste Chinezen niet maken. Maar als je zelf eenmaal een paar hebt, zie je de lol er ook van in. Elke die je erbij krijgt, geeft toch een kick. Op een gegeven moment is het halen van een stempel het enige dat telt. Ik was ook enigszins teleurgesteld toen na bezoek bleek dat USA, Brazilië en Indonesië geen stempels uitgaven.

Stempelstation

Japan (links) en China gebroederlijk naast elkaar

 Na één dag EXPO had ik mede dankzij de Pacific paviljoen 11 stempels verzameld. Op de tweede dag heb ik er slechts drie bij elkaar gesprokkeld. Dat hadden er meer kunnen zijn, als ik niet naar het Japan paviljoen was gegaan. Na lang wikken en wegen, had ik uiteindelijk toch besloten het roze buitenaardse wezen met voelsprieten te bezoeken. Wachttijd volgens de vrijwilligers: 4 uur. Ik heb me er niet door af laten schrikken, ik moest en zou naar Japan gaan. Uiteindelijk wachttijd 2,5 uur. Bij de entree aangekomen, bleek dat je vòòr binnenkomst je stempel al kon zetten. Toen kwam de schok, het allervreselijkste wat je als expo ganger kan overkomen, een nachtmerrie die je je ergste vijand niet toewenst.. Ik was mijn EXPO paspoort vergeten! Aaaargh, ik heb ik al die tijd voor niets in de rij gestaan!! Nou dat is gelukkig niet helemaal waar, want het Japan paviljoen was de wachttijd wel waard. Ik hoop dat het een voorbode is voor mijn echte reis die ik ook hoop te maken. Geruchten gingen dat in dit paviljoen je een orkest te zien zou krijgen, bestaande uit vioolspelende robots. Uiteindelijk was het niet een heel orkest, maar één vioolspelende robot, maar op zich was dat ook heel spectaculair, zoals veel dingen in het Japan paviljoen. Het Rotterdamse paviljoen was ook niet verkeerd. Veel tijd had je er niet voor nodig, maar het leuke foefje met een waterval als lichtbalk bleek heel nieuw en uniek te zijn.

stempel van Japan op een lullig papiertje

en Rotterdam had ook een paviljoen en natuurlijk moest ik met het tshirt er een bezoek aan brengen

728 An Yuan lu

... is het adres waar de aankomende 6 maanden zal wonen. Dit is het stekkie dat ik na mijn zoektocht heb gevonden en waar ik me denk thuis te voelen.

Het apartement is zo'n 90m2 groot, heeft 4 slaapkamers, een woonkamer, een badkamer en een keuken. Ik woon in de kleinste kamer. Er staat een bed (Queensize), een bureautje met bureaustoel, een bijzettafel, en een inbouwkledingkast. Verder hangt er een spiegel, een boekenplank en een airco aan de muur en staat er een wasmand. De kledingkast heeft lichtgroene deuren voorzien van een donkergroene streep. Het bed heeft een roze matras dat nogal stevig is, iets wat vrij normaal is in China. De kleur die overheerst in de kamer is rood, of eigenlijk kan ik beter zeggen, rood is de kleur die had moeten overheersen. De gordijnen, wit met rode strepen hangen in de woonkamer, omdat de vorige bewoner, een jongen, ze niet mooi vond. Nu hangen er donkerblauwe gordijnen. De prullenbak is rood, de poten van het bureau zijn rood. De poten van de stoel zijn rood, maar de stoel waar ik nu op zit is blauw omdat ik de stoel heb gewisseld met die van een huisgenoot. Hij heeft nu mijn stoel met rode poten.

de woonkamer, op tafel het spel Kolonisten van Catan. Ari, een van de huisgenoten is hier verslaafd aan

mijn kamer, waar inmiddels de kleur blauw ipv rood overheerst

de gang met Cindy, de landlady van 6 woningen in Shanghai

een grote plasma tv in de woonkamer, heeft slechts één kanaal

De lamp bestaat uit drie lampen, elk in de vorm van een tulp. Het licht was wit maar speciaal op mijn verzoek heeft de landlady de lampen omgewisseld zodat ik nu gezellig geel licht heb. Het enige minpunt is dat er weinig licht naar binnenkomt. Niet omdat de ramen klein zijn, maar omdat mijn raam grenst aan een loggia die en dus een deel van het licht filtert.

mijn bureau, rechts mijn persoonlijke Skyworth plasma tv, met maar liefst tien kanalen

De flat staat in een zogenaamde "compound" waar meerdere flats op staan. Een compound is een afgesloten terrein  waarop een tig aantal flats en soms ook lage woningen staan. Het aantal kan varieëren van een stuk of tien tot twintig flats. Een flat kan 24 woningen bevatten maar ook wel 50. De ruimte tussen de flats is dus geen publieke ruimte en wordt dus ook beheerd door bewoners en ook op kosten van de bewoners. Een compound heeft dus ook een soort VVE die de beslissingen neemt. Hele luxe compounds hebben ook een zwembad, fitnessruimte, spa en soms ook een restaurant. De compound waar ik op woon is supereenvoudig, met als enige luxe een overdekte ondergrondse fietsenstalling.

Entree van de compound 728 An Yuan lu. Een adres met een 8 erin, dus geluk brengend. Helemaal achterin op het midden van de foto, de flat waar mijn apartement zich in begeeft op de 4e verdieping. 4 daarentegen is een getal dat chinezen proberen te vermijden, dus dat heft het geluk van de 8 in het huisnummer weer op.

Kunshan bierfestival - Oktoberfest op z'n chinees

Aziaten staan er niet om bekend dat ze goed tegen alcohol kunnen. Kijkend naar de korte ranke lichamen is het ook vrij logisch dat maar weinig alcohol nodig is om een Aziaat dronken te krijgen. Ik was dan ook best nieuwsgierig naar wat ik zou aantreffen op het Kunshan bierfestival. Dit bierfestival werd dit jaar voor de vijfde keer gehouden. Het bierfestival vindt plaats in het centrum van Kunshan, zo’n 1 uur rijden van Shanghai. Daar is een groot terrein afgezet waarop een aantal grote open tenten staan die elk zo’n plaats bieden aan een paar honderd man. Aangezien ik nog nooit op een Oktoberfest ben geweest, had ik eigenlijk geen idee wat ik moest verwachten. Maar op een bierfestival ga je er al vanuit dat culinaire fijnzinnigheid en culturele hoogstandjes het laatste is wat je er zult aan treffen.&

Entree van het Kunshanbierfestival

hrel="themeData">href="file:///C:%5CUsers%5CBlimey%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml" rel="colorSchemeMapping">

Flikkerende neonlampen die bij elkaar zoveel licht gaven dat een witte Chinese meid er drie tinten bruiner van zouden worden als ze er zich een uur aan zou blootstellen. Stampende feestmuziek gezongen door de chinese Toppers en Dries Roelvink, hossende (en kotsende) mensenmassa’s, rook van gegrilde, één meter lange sate’s met hompen vlees zo groot als pingpongballen, ketsende bierpullen. Elke tent wordt gesponsord door een biermerk, zo had je er de Jingtao tent, de Budweisertent en de Bräugaudi tent. Bräugaudi betekent op z’n duits: Veel plezier met bier en in deze tent werd de Oktoberfest stemming met Duitse precisie evenaart. Compleet met bediening in Heidi kostuums, Flügel, Jägermeister, kartoffelpuree, bratwurst, sauerkraut, lange biertafels, en de enige echte  "Die Emsperlen" Band speciaal voor de gelegenheid in lederhösen overgevlogen uit Duitsland.  Ere wie ere nakomt, ook als niet -bierfestival liefhebber moet ik zeggen dat in deze tent je moeilijk kon onttrekken aan het feestgebeuren. Iedereen, ook de meest ingetogen chinezen, danste, zong en dronk mee. Ik kon het ook niet laten om met de armen de Y, M, C en A te maken toen het gelijknamige lied ten gehore werd gebracht. Tussen de liedjes door waren er competities zoals, wie kan het langst zes volle bierpullen hooghouden en Matterhorn blazen. Die gemutlichkeit bereikte zijn hoogtepunt toen de Duitse band de chinese klassieker 月亮代表我的心 (yuèliang dàibiǎo wǒ de xīn) de maan is mijn hart, begon te zingen. Op dat moment was mijn maximale biertax wel bereikt en besloot ik een kop groene thee (het andere bekende drankje in China) te gaan drinken in het Swissotel, ter contrast.

het t-shirt

Mijn liefste collega's hebben mij vlak voor vertrek een T-shirt gekregen zodat ik iedereen in China duidelijk kan maken dat ik ik bij deelgemeente Delfshaven werk. Daarbij hebben ze mij de uitdaging gegeven dat ik op verschillende locaties een foto van mij in het t shirt laat maken. Uiteraard ga ik zulke uitdagingen niet uit de weg. Bij deze de eerste foto.

Amelia in t shirt bij de Oriental Pearl tower

Ik sta hier op de Bund vòòr de welbekende Oriental Pearl tower, het icoon van Shanghai. Ik ben er nog niet in geweest, dus ik weet eigenlijk ook niet wat er in zit.