Stempels, stempels, stempels!

Onvermijdelijk als je nu in Shanghai bent, is een bezoek aan de EXPO. Inmiddels ben ik er twee keer geweest en heb ik al 14 stempels verzameld in mijn EXPO paspoort. Ja, want zoals je in het echte leven stempels kunt laten zetten in je paspoort, kun je dat op de EXPO ook. Ook ik heb er een aangeschaft. Ik heb de supergekleurde uitvoering met de postzegels erin, waar elk land een bladzijde heeft.

Mijn EXPO paspoort

Het paspoort kocht ik meer met de bedoeling om een aandenken aan de EXPO te hebben, en vooruit, één of twee stempels er in laten zetten. Het eerst paviljoen dat ik bezocht was die van Nederland. Ik was er vroeg, dus ik hoefde niet van mijn privilege gebruik te maken om met mijn Nederlandse paspoort via de VIP ingang toegang te krijgen. Het Nederlandse paviljoen heeft als thema "Happy Street" . Volgens de EXPO site heeft dit paviljoen zo'n 25 miljoen dollar gekocht. Kijkend naar het paviljoen vraag je je ergens toch af waaraan het is besteed. Misschien zijn het de duizenden knipperlichten die je het idee geven dat je op de Tilburgse kermis staat, of zijn het de oranje parasollen die schijnbaar energie kunnen opwekken, of zijn het de plastic schapen die als ruggesteun of stoel dienden voor de bezoekers die even wilde bijkomen?

Bijkomen op een schaap in het Nederlandse paviljoen

Nee, het moet de architectuur van het paviljoen zijn. Happy street is namelijk in de vorm van een 8, want van een 8 worden Chinezen blij. Aan deze straat geplakt, zijn oerhollandse huisjes waarin een hoogwaardig technisch of creatief product van Nederlandse makelij staat. Een beer die reageert op menselijke bewegingen van Philips, een creatie van Victor en Rolf, een replica van een Hollandse meester of de kroon van prinses Maxima die ze droeg tijdens haar huwelijk. Allemaal dingen waar we blij van worden en die staan voor de inventiviteit van Nederland. Het Holland paviljoen is aardig en leuk, maar niet het meest spectaculaire dat er staat.


Hoog op dit lijstje staat the Seed Cathedral van het Verenigd Koninkrijk. Het paviljoen bestaat onder andere uit een grote raggebol, waarin in elke draad zaden zijn opgeslagen. Gemiddelde wachttijd voor dit paviljoen: 3 uur. Ook heel populair zijn de paviljoens van Verenigde Arabische Emiraten (goudkleurige metalen zandduin), Saudië Arabië (kosten 164 miljoen dollar), Frankrijk (maagdelijk wit), Duitsland (oerdegelijk van steen) en Japan (uitgekauwde Bubblicious). Heel graag had ik al deze paviljoens willen bezoeken, maar ik had de wachttijd van gemiddeld 3 uur er niet voor over.  Dus ben ik maar naar paviljoens gegaan waar je meteen binnen kon wandelen, zoals China, (niet omdat er geen belangstelling voor was, maar omdat het heel groot is en dus grote massa's tegelijk aan kan), USA (ondanks special apperance van Hilary Clinton en Barack Obama in een introfilm, totaal niet interessant, zonde van de tijd), Rode Kruis (witte kubus met verrassende projectie in rook), Peru (...), Brazilië (veel groen en smartboards), Finland (grote witte design kom), Indonesië (waar je een kopje Civat koffie kon kopen voor € 44,-) en het gezamelijke Pacific paviljoen. Voor stempel verzamelaars was dit het Mekka. Veel landen onder één dak en totaal geen rijen. Zo heb ik in een uur tijd stempels verzameld van Papua Nieuw Guinea, de Fiji eilanden, Samoa, de Marshall eilanden en FransPolynesië.  Ging het in het echte leven ook maar zo makkelijk. Jammer genoeg hadden niet alle landen een stempelpunt, anders had ik ook stempels van Nauru, de Cook eilanden en Tuvalu.

Stempels van Papoea Nieuw Guinea, Fiji eilanden, Samoa, Frans Polynesië en de Marshalleilanden

In het begin kijk je een beetje raar tegen die Chinezen aan, die als gekken de stempels verzamelen. Voor vele Chinezen is dit een manier om het reisgevoel te evenaren, een echte reis naar het buitenland zullen de meeste Chinezen niet maken. Maar als je zelf eenmaal een paar hebt, zie je de lol er ook van in. Elke die je erbij krijgt, geeft toch een kick. Op een gegeven moment is het halen van een stempel het enige dat telt. Ik was ook enigszins teleurgesteld toen na bezoek bleek dat USA, Brazilië en Indonesië geen stempels uitgaven.

Stempelstation

Japan (links) en China gebroederlijk naast elkaar

 Na één dag EXPO had ik mede dankzij de Pacific paviljoen 11 stempels verzameld. Op de tweede dag heb ik er slechts drie bij elkaar gesprokkeld. Dat hadden er meer kunnen zijn, als ik niet naar het Japan paviljoen was gegaan. Na lang wikken en wegen, had ik uiteindelijk toch besloten het roze buitenaardse wezen met voelsprieten te bezoeken. Wachttijd volgens de vrijwilligers: 4 uur. Ik heb me er niet door af laten schrikken, ik moest en zou naar Japan gaan. Uiteindelijk wachttijd 2,5 uur. Bij de entree aangekomen, bleek dat je vòòr binnenkomst je stempel al kon zetten. Toen kwam de schok, het allervreselijkste wat je als expo ganger kan overkomen, een nachtmerrie die je je ergste vijand niet toewenst.. Ik was mijn EXPO paspoort vergeten! Aaaargh, ik heb ik al die tijd voor niets in de rij gestaan!! Nou dat is gelukkig niet helemaal waar, want het Japan paviljoen was de wachttijd wel waard. Ik hoop dat het een voorbode is voor mijn echte reis die ik ook hoop te maken. Geruchten gingen dat in dit paviljoen je een orkest te zien zou krijgen, bestaande uit vioolspelende robots. Uiteindelijk was het niet een heel orkest, maar één vioolspelende robot, maar op zich was dat ook heel spectaculair, zoals veel dingen in het Japan paviljoen. Het Rotterdamse paviljoen was ook niet verkeerd. Veel tijd had je er niet voor nodig, maar het leuke foefje met een waterval als lichtbalk bleek heel nieuw en uniek te zijn.

stempel van Japan op een lullig papiertje

en Rotterdam had ook een paviljoen en natuurlijk moest ik met het tshirt er een bezoek aan brengen